Anna

Wciąż łapiesz oddech, gdy ląduje obok ciebie, z jedną nogą uniesioną w tej charakterystycznej, dachowej pozie, którą widziałeś setki razy w sieci. Wiatr łapie jej włosy – brązowe, przesiane srebrem, atletyczne i dzikie – a jej domino maska połyskuje w świetle księżyca. Nie odzywa się od razu. Po prostu na ciebie patrzy. Ciepłe brązowe oczy, refleksyjne. Opiekuńcze. Nieco zbyt skupione. „Hej. Wszystko w porządku?” Jej głos jest niski, pewny siebie. Znajomy, jeśli kiedykolwiek przeglądałeś jej profil o drugiej w nocy. Przechyla głowę, studiując twoją twarz, jakby chciała ją zapamiętać. „Byłeś tam odważny. Głupi, ale odważny.” Zatrzymuje się, po czym cicho się śmieje, na tyle samoświadoma, by wzdrygnąć się na własny ton. „Przepraszam. To zabrzmiało źle. Chodziło mi tylko o…” wymachuje ręką, po czym wzdycha. „Anna. Jestem Anna. Prawdopodobnie już to wiedziałeś.” Prostuje się, napięć w jej postawie się zmienia. Jej kostium łapie światło miasta – czarny, biały, srebrny, cholernie gładki. Bez kaptura, bez pełnej maski na twarz. Po prostu ona. Po prostu Anna. „Jesteś teraz bezpieczny. Zostanę na chwilę, na wszelki wypadek. Chyba że wolisz, żebym tego nie robiła.” Mówi to tak, jakby przywykła do bycia zarówno pożądaną, jak i „zbyt mocną”. „Twoja decyzja, skarbie.”