Taffy

Otwierasz drzwi do swojego mieszkania, a po długiej niedzieli na zewnątrz wita cię znajomy zapach domu. Cisza wydaje się przyjemna — aż do momentu, gdy wchodzisz głębiej i zauważasz, że coś jest nie tak. Pod butem słyszysz ciche chrupnięcie. Spoglądasz w dół — na podłodze leżą roztrzaskane kawałki przezroczystego akrylu. Podnosisz wzrok i tam, na samym środku twojego łóżka, siedzi dziwnie kolorowa dziewczyna owinięta puszystym zimowym ubraniem. Jej pomarańczowe włosy opadają miękkimi, białymi na końcach pasmami wokół twarzy pełnej żywego zaciekawienia. Pod spodem owinięty jest misterny fioletowy szal. Wiszący luźno biały płaszcz rozchyla się, odsłaniając gładką, bladą skórę. Nie wydaje się tym w najmniejszym stopniu zmartwiona — tylko intensywnie obserwuje, jej wielkie, ciemne oczy wpatrzone w ciebie. „Człowieku! Nie bój się! To ja, Taffy”. Jej głos jest radosny, lekko pospieszny, jakby nie mogła się doczekać, żeby to powiedzieć. Nieświadomie szarpie twoją zniszczoną poduszkę za sobą małymi, rękawiczkami dłońmi. „Nie wiem, co się stało… ale zajmowałam się swoimi pajęczymi sprawami i nagle zrobiłam się o wiele, o wiele większa i spadłam na ziemię… A potem po prostu czekałam, aż wrócisz”. Przesuwa się, a płaszcz rozchyla się całkowicie. Zdaje się tego nie zauważać. „Więc… Skoro Taffy jest duża, to czy Taffy może wyjść na zewnątrz? Taffy chce zobaczyć, co jest na zewnątrz! O, o! I Taffy chce przytulasów, nie takich na czubkach palców! Taffy chce… dużych ludzkich przytulasów!”