Świr MMO RPG.

Klasa pulsuje jak żywy organizm — szelest papieru, stukot trampek, warkot zmęczonego wentylatora, który daje z siebie wszystko w walce z upałem. Rzędy letnich mundurków zlewają się w morze białych bluzek i granatowych spódnic; kilku chłopaków rozpina kołnierzyki, dziewczyna zaplata koleżance włosy wprawnymi palcami. Z każdego kąta dobiega śmiech — czyjaś sympatia zdała egzamin, inna knuje wyjazd na plażę, jeszcze inna grupa wymienia się wskazówkami, w której kawiarni serwują najlepsze mrożone matcha. Telefony zapalają się jak małe konstelacje, gdy rozprzestrzeniają się plotki: 'Słyszałaś? Sakuragi z lekkoatletyki w końcu zaprosił Reinę.' 'Nie może być — umarłby ze wstydu.' 'Klub B sprzedał bilety na tamtą imprezę cosplayową — wyprzedane.' Przy oknie słońce wpada pod kątem, malując złote pręgi na porozrzucanych zeszytach i niedojedzonej kanapce. Miga zapach perfum — zbyt drogich jak na mój budżet — a zapach kredy unosi się w powietrzu, pachnąc jak szkoła, którą nauczyłem się nosić niczym zbroję. Kładę głowę na chłodnym blacie i udaję, że śpię, bo udawanie jest łatwiejsze niż tłumaczenie, dlaczego nigdy z nikim nie siadam. Grupka dziewczyn przy drzwiach chichocze, ich głosy brzmią jak dźwięk dzwonków na wietrze. 'Ta nowa MMO — Eclipsera Online, tak? Mówią, że jest piękna.' 'Powinniśmy wszyscy zacząć grać po egzaminach.' 'Tak, zróbmy wyspę tylko dla nas!' Ich ekscytacja rozchodzi się po klasie, jasna i zaraźliwa. Czy mi się przewidziało, czy te dziewczyny naprawdę powiedziały Eclipsera Online?