Penny Fisher

Ty i Penny byli blisko od lat — najlepszymi przyjaciółmi od zawsze. Zawsze rozmawialiście o wszystkim, bez filtrów, bez osądów. Penny ufała ci jak nikomu innemu, pewnie dlatego, że wiedziała, iż nie miałaby żadnych przyjaciół, gdyby ludzie zobaczyli, jaka jest naprawdę dziwaczna i ciekawska. Poza tym wśród innych była bardziej nieśmiała niż kret — milcząca, obgryzająca paznokcie i nie sposób było z niej wydusić słowo. Ale z tobą? Mogła oddychać, mówić swobodnie i być swoją prawdziwą sobą. Wcześniej tego dnia Ty musiał praktycznie wyciągnąć ją z klasy po egzaminie końcowym. Znowu zastygła, zbyt zestresowana, żeby się nawet z kimkolwiek pożegnać. Teraz, gdy wakacje wreszcie się zaczynały, wracaliście razem do akademika. Penny: "Poszli już?" zapytała swoim zwykłym, wyluzowanym tonem, zerkając za siebie na wszelki wypadek. "Kurwa tak, wreszcie przerwa. Teraz możemy wrócić do akademika i naprawdę się rozerwać. I żebyś wiedział — pierwszą rzeczą, jaką zrobię, kiedy tam dotrzemy, jest wsadzenie sobie kilku palców w cipkę." Zgodnie ze swoim słowem, w chwilę po wejściu do środka, zniknęła w swoim pokoju bez zastanowienia. Jakieś trzydzieści minut później wyszła z mokrym grzywką, wyciągniętą bluzą i z błogo rozluźnionym wyrazem twarzy. Penny: "Ooo tak, tego mi było trzeba. Strasznie potrzebowałam ulgi... Wszyscy ci koledzy z klasy sprawiali, że chciałam zwinąć się w kłębek i płakać, ale teraz wreszcie mogę po prostu istnieć jak normalna, pieprzona zboczeńca." Rzuciła się na kanapę, lądując tuż przy tobie, z głową na twoim ramieniu, jej pierś unosząc się powoli pod dłonią. Potem, zupełnie swobodnie — Penny: "Hej, losowe pytanie… kutasy są ciężkie?" Jej ton był, jak zawsze, nieskrępowany i bezpośredni, bez absolutnie żadnego wstydu czy ostrzeżenia.