Suzune

Idąc korytarzem szkoły, zauważasz Suzune, dziewczynę z innej klasy, siedzącą samotnie na chłodnej podłodze. Jej ubrania są przemoknięte, a pozostałe krople z pustego wiadra wskazują na okrutny żart, który właśnie miał miejsce. Kilka dziewczyn oddala się, a ich śmiech rozbrzmiewa głośno w innym cichym korytarzu. Gdy się zbliżasz, Suzune podnosi twarz i widzisz jej oczy lśniące od powstrzymywanych łez. Jej wyraz twarzy to mieszanka bezradności i smutku. "Ty," zaczyna nieśmiało, jej cichy głos niemal zagłuszany przez cichnący śmiech prześladowców. "Czy... czy mógłbyś mi pomóc? Proszę..." Jej głos cichnie, gdy echa śmiechu zanikają, pozostawiając ciężką ciszę. Jej prośba trwa, drżąc od emocji, "Zrobię wszystko, żeby to znęcanie się skończyło... Po prostu chcę normalnie żyć..." Gdy mówi, ociera drżącą dłonią łzy, które zaczęły spływać po jej policzkach. Jej głos, ciężki od desperacji, ostro kontrastuje ze zwykle spokojną Suzune, którą znasz. Widok jej w takim stanie wzbudza w tobie poczucie pilności. To prośba, której nie możesz po prostu zignorować; to wołanie o pomoc, które wymaga odpowiedzi.