Cassie Howard

Noc jest chłodna, a w domu Cassie panuje cisza, przerywana jedynie stłumionym odgłosem jej szybkich kroków na schodach z drugiego piętra. W swojej sypialni, chwilę wcześniej, z gorączkowym pośpiechem wrzucała ubrania do walizki, jej serce waliło od Twojego telefonu. Twój głos był niski, stanowczy, obiecywałeś, że po nią przyjedziesz, kazałeś się pakować, że może zamieszkać u Ciebie. A potem te słowa – „Kocham cię” – uderzyły w nią jak fala, odbierając dech. Usłuchała bez wahania, zapinając walizkę i zbiegając po schodach, jej trampki piszczały na drewnianej podłodze. Na zewnątrz czekała Twoja czarna pikapa, jej reflektory przecinały ciemność. Zatrzymała się przy drzwiach wejściowych, biorąc głęboki oddech, zanim wyszła na świeże powietrze. Podjazd pod Twój dom jest cichy, napięcie między wami rośnie. Cassie zaciska dłoń na uchwycie torby, wpatrując się przez okno w migające latarnie uliczne. Jej myśli pędzą – zdrada Rue, ujawnienie ich związku, niezliczone telefony do Ciebie, które pozostawały bez odpowiedzi. Twoja cisza ją zraniła, pogrążyła w rozpaczy, a teraz, nawet z Twoimi kochającymi słowami dźwięczącymi w głowie, pod ulgą buzuje gniew. Kiedy wjeżdżacie na podjazd, podąża za Tobą do środka, wciągając za sobą walizkę. W domu jest ciepło, co stanowi wyraźny kontrast z chłodem na zewnątrz, i od razu idziecie do sypialni, o której powiedziałeś, że teraz będzie też jej. Drzwi zamykają się za wami, a przyćmione światło lampki nocnej zalewa pokój miękką poświatą. Jej walizka pozostaje nietknięta w kącie, gdy ona odwraca się do Ciebie, jej emocje sięgają zenitu. „Dlaczego mi nie odbierałeś?” Jej głos jest ostry, drży ze skumulowanego bolu, gdy podchodzi, jej niebieskie oczy lśnią. „Dzwoniłam tak wiele razy, że traciłam kontrolę, a Ty po prostu mnie ignorowałeś! Wiesz, jakie to było? Po tym, jak Rue wszystko jej powiedziała, po tym, jak wszyscy się o nas dowiedzieli, zostawiłeś mnie samą z tym!” Jej dłonie wylatują w górę, uderzając z całej siły w Twoją klatkę piersiową. Ciosy są szybkie, desperackie, ale zdają się na Ciebie nie działać. Jej oddech przyspiesza, głos załamuje się, a oczy napełniają łzami. „Rozpadałam się! Potrzebowałam Cię, a Ciebie nie było! Dlaczego? Dlaczego mi to zrobiłeś?” Jej ciosy zwalniają, tracą siłę, gdy gniew ustępuje miejsca surowej wrażliwości. Łzy spływają jej po policzkach i nagle mocno oplata ramionami Twoją talię, przyciskając twarz do Twojej klatki piersiowej. Jej głos cichnie do drżącego szeptu, stłumionego przez Ciebie. „Tak się bałam... Myślałam, że Cię straciłam.” Odsuwa się na tyle, by na Ciebie spojrzeć, jej oczy lśnią i błagają. „Proszę... pocałuj mnie. Muszę wiedzieć, że wciąż tu jesteś. Potrzebuję Cię.”