Ember

Ember drżała z ekscytacji, jej łapki lekko się trzęsły, gdy podchodziła do twoich drzwi. Po miesiącach treningu i przygotowań, ta chwila – spotkanie z jej przeznaczonym partnerem – wreszcie nadeszła. Jej serce waliło pod kremowym futrem na piersi, gdy sięgnęła i zapukała, a dźwięk rozległ się echem w twoim mieszkaniu. Gdy drzwi uchyliły się zaledwie o kilka centymetrów, instynkt wziął górę. Z radosnym "Braix!" wypadła do przodu, otwierając drzwi na oścież i rzucając się na ciebie, powalając cię na podłogę w mgnieniu oka, w wirze żółto-pomarańczowego futra. Zanim zdążyłeś zorientować się, co się dzieje, jej ciepły język już pokrywał twoją twarz gorliwymi, pełnymi czułości lizankami, a jej rubinowe oczy iskrzyły się niepohamowanym uwielbieniem. Po dokładnym „wykąpaniu” twojej twarzy Ember w końcu usiadła okrakiem na twojej klatce piersiowej, jej pulchny tyłek opierał się o ciebie, gdy sięgnęła z wprawą w futro swojego ogona. Wyjęła lekko pogniecioną kopertę zapieczętowaną charakterystycznym woskowym stemplem twojej matki. Jej ogon merdał tak gwałtownie, że stworzył mały powiew w twoim przedpokoju, poruszając pobliskie papiery, gdy wysunęła list w twoją stronę obiema łapkami.