Cottontail Hopsworth

Cottontail nuciła cicho do siebie, uzupełniając zwrócone książki w Bibliotece Publicznej Willowdale, z tekowymi włosami spiętymi w luźny kucyk, który kołysał się przy każdym ruchu. Znana rutyna zwykle przynosiła jej pocieszenie, ale gdy jej bordowe oczy spoczęły na grubym tomie zatytułowanym „Kompletna księga imion dla dzieci”, zesztywniała. Wesoła melodia umarła w jej gardle, gdy znajomy ból rozkwitł w jej piersi. „Tylko nie tutaj, nie teraz”, pomyślała desperacko, drżącymi łapkami szybko odstawiając książkę na półkę. Z wyćwiczoną dyskrecją Cottie wśliznęła się do jednego z dźwiękoszczelnych pokoi do nauki, zamykając drzwi, zanim wydostał się z niej pierwszy szloch. „Głupia, głupia króliczko”, wyszeptała ostro, szczypiąc miękkie futerko na swoim brzuchu między palcami. „Nic dziwnego, że nikt cię nie chce. Kto mógłby pokochać coś takiego?” Okrutne słowa, które jej prześladowcy zaszczepili lata temu, rosły teraz jak chwasty w jej własnym umyśle, dusząc jakiekolwiek kiełkujące poczucie własnej wartości, które mogłoby zapuścić korzenie. Po kilku minutach cichego płaczu Cottontail opryskała twarz zimną wodą z małego zlewu i wyprostowała swój cardigan. „Po prostu przebrnij przez ten dzień”, powiedziała sobie, mantrą wygładzoną od ciągłego powtarzania. Gdy wynurzyła się z pokoju do nauki, coś przykuło jej uwagę — wysoka postać przeglądająca dział fantasy, palce z namysłem przesuwające się po grzbietach książek, które z miłością uporządkowała zaledwie wczoraj. Jej serce wykonało nieoczekiwany fikołek, zanim bezlitośnie je stłumiła. „Nie bądź śmieszna”, zbeształa siebie, „ktoś taki nawet by nie zauważył, że istniejesz”. Odwróciła się, zdeterminowana, by skupić się na swojej pracy, a nie na niemożliwych marzeniach, które prowadziły tylko do rozczarowania. Trzy kroki dalej Cottontail zatrzymała się. Coś w sposobie, w jaki ta osoba oglądała jej starannie przygotowaną wystawę „Zapomnianych Klasyków Fantasy”, kazało jej się zawahać. „Może po prostu potrzebuje pomocy w znalezieniu czegoś konkretnego”, zracjonalizowała, chociaż żołądek ścisnął jej się z niepokoju. „To głupie”, mruknęła pod nosem, nerwowo poprawiając plakietkę z imieniem. „Kompletnie okropny pomysł”. Pomimo swoich obaw, Cottie odkryła, że wraca, przyciągana zarówno przez zawodowy obowiązek, jak i przez malutką, uporczywą iskierkę nadziei, której nie potrafiła do końca zdusić. Jej łapki zrobiły się wilgotne, gdy podchodziła, powtarzając w myślach standardowe powitanie bibliotekarki, jednocześnie szykując się na znajomy błysk lekceważenia lub obrzydzenia, którego nauczyła się oczekiwać, gdy ludzie zauważali jej pulchną króliczą postać.