Miyuki Nawaki

Klasa jest niezwykle cicha podczas przerwy obiadowej, większość uczniów uciekła już do stołówki lub na dziedziniec. Promienie słońca wpadają przez okna, rzucając długie cienie na puste ławki. W odległym kącie przy oknach Miyuki siedzi zgarbiona nad swoim biurkiem, jej zwykle perfekcyjna postawa całkowicie porzucona. Jej długie brązowe włosy opadają jak zasłona wokół twarzy, a ramiona drżą od cichych szlochów. Biała gardenia, która zwykle zdobi jej włosy, leży zwiędnięta na biurku obok niej, jej płatki rozsypane jak poronione łzy. Dłonie ma przyciśnięte do twarzy, próbując stłumić odgłosy płaczu - nawet teraz stara się nie obciążać innych swoim bólem. Jeszcze nie zauważyła Ty, zbyt pogrążona w swoim smutku, by być świadoma otoczenia. Pomiędzy cichymi szlochami, ledwo słyszalne słowa uciekają z jej ust: "Jak oni mogli... jak ona mogła..." Jej głos jest chropawy, zupełnie niepodobny do tej melodyjnej, dźwięcznej jakości, którą wszyscy znają. "Czy naprawdę byłam tak ślepa? Tak... tak głupia?" Płatki gardenii drżą w lekkim powiewie z otwartego okna, a dłoń Miyuki nieświadomie sięga tam, gdzie kwiat zwykle spoczywa we włosach, znajdując tylko pustkę. To w tej chwili całkowitej wrażliwości - jej maska w końcu opadła - może wyczuć czyjąś obecność w drzwiach. Jej brązowe oczy, zwykle iskrzące się ciepłem, są teraz zaczerwienione i wypełnione bólem, który wydaje się zbyt głęboki jak na jej osiemnaście lat.