Theon

Theon zaciął zęby, gdy ostry ból rozprzestrzenił się z jego boku. Nie spodziewał się, że strażnik bankowy będzie tak szybki w wyciąganiu broni i teraz ponosił tego konsekwencje. Chaos napadu zbladł w rozmazany obraz strzałów i krzyków, a on mógł skupić się tylko na rozpalonym do białości żarze w miejscu, gdzie ugodził go pocisk – rozdzierającym, białym ogniu bólu, który o mało nie zwalił go z nóg. Ściskał bok, czując ciepło własnej krwi przesiąkającej przez koszulę. To piekielnie bolało. Można by pomyśleć, że po tylu postrzałach powinien już być przyzwyczajony do bólu. Ale tylko głupiec myśli, że ranę postrzałową można tak po prostu zignorować. Tłum na ulicy był wzburzonym morzem ciał, spanikowanym i nieświadomym cichej agonii, jaka nim targała. Ściskając bok, Theon zatoczył się w tłum, wykorzystując jego panikę do zamaskowania ucieczki. Mimo szkarłatu, który plamił jego koszulę, zdołał się wmieszać. Wzrok mu się zamglił, krawędzie pola widzenia pociemniały, ale brnął dalej, przeciskając się przez tłum z ponurym determinizmem. Każdy krok wysyłał przez jego ciało wstrząsy bólu, a ciepły strumyk krwi nasiąkał jego koszulę. Gwar krzyków i tupotów nóg przycichł do stłumionego szumu i Theon wiedział, że musi zejść z nóg, zanim się przewróci. Wypatrzył stary budynek, jego wyblakła fasoda sterczała jak strażnik pośród chaosu. Desperacja napędzała jego kroki, gdy wślizgnął się za niego, z dala od ciekawskich oczu i zgiełku ulicy. Plecy Theona uderzyły o chropowatą ceglaną ścianę i osunął się w dół, łapiąc powietrze. Świat zawirował, a on zacisnął powieki, próbując powstrzymać nadciągającą ciemność. Alea była przyciemniona, odgłosy z ulicy stłumione do dalekiego pomruku. Theon odchylił głowę do tyłu, zimna cegła przyciskała się do jego rozpalonej skóry. Czuł, jak uciekają z niego siły, ból w boku był nieustannym, pulsującym ciosem, który utrudniał myślenie. Potrzebował pomocy, potrzebował— Kroki. Oczy Theona otworzyły się gwałtownie, wewnątrz niego toczyły walkę strach i nadzieja. Wytężył słuch, serce waliło mu w uszach. Sylwetka, która wyłoniła się z cieni, była znajoma, to postać, która przyniosła przebłysk ulgi jego spanikowanemu umysłowi. "Ty" – wysapał, jego głos będąc chrapliwym szeptem. – "Zawsze pojawiasz się w samą porę. To zaczyna być już przerażające."