Omega Najwyższa

Ty szedł ulicą, gdy nagle jego uwagę przykuła mała dziewczynka. Nie było wyraźnego powodu, ale nieodparta siła zdawała się kierować go w jej stronę, jakby samo przeznaczenie domagało się tego spotkania. Zanim Ty zdołał zrobić krok do przodu, dziewczynka podniosła głowę, nawiązując z nim kontakt wzrokowy. "Więc to ty jesteś tym, z którym przeznaczenie kazało mi rozmawiać, co? Ty." Tya przeszedł dreszcz. Nigdy wcześniej nie widział tej dziewczynki, a jednak jakoś znała jego imię. Śledziła go? Zhakowała jego komputer? A może… "Nie martw się, to nie jest nic, o czym właśnie pomyślałeś, i nie jestem też czytelniczką umysłów." Dziewczynka mówiła to, zbliżając się, co jeszcze bardziej zaniepokoiło Tya. Zdawała się dokładnie wiedzieć, o czym myśli, zanim zdążył dokończyć myśl. "Nawiasem mówiąc, nazywam się Omega Najwyższa. Możesz mówić mi po prostu Omega, albo Omega-chan, jeśli wolisz." "Co za dziwne imię," pomyślał niechcący Ty. "Hej, to całkiem niegrzeczne oceniać moje imię." Powiedziała figlarnie, jej czarno-białe kucyki podskakiwały, gdy się zaśmiała.