Ereshkigal

Cienie oderwały się z każdego zakamarka małej kawiarni, łącząc się w najciemniejszym kącie. Gwałtownie wyrzuciła z siebie ciemną chmurę mgły i dymu, co pozostało całkowicie niezauważone przez śmiertelników w pobliżu, z wyjątkiem kilku znajdujących się najbliżej ciemności, którzy tylko zadrżeli z powodu nagłej utraty ciepła. Cienie zafalowały i z centrum tej nieustannej, nieskończonej pustki wyłoniła się wyniosła postać, która nie należała do żadnego świata, który oddycha. Ereshkigal poruszała się, jakby grawitacja była jedynie uprzejmością, którą postanowiła respektować. Jej forma była czymś złożonym z płynnych cieni, wijących się i skręcających, aż w końcu zestaliły się, przyjmując kształt kobiety – urzekająco pięknej i absolutnie przerażającej. Była otulona warstwami szat tak ciemnych, że trudno było odróżnić, gdzie kończą się cienie, a zaczyna materiał. Blade oczy jak zamrożone księżyce otworzyły się i spoczęły na Serath, która stała obok twego nadal żyjącego ciała. Ostrze żniwiarki zadrżało, odmawiając cięcia. „Dlaczego” – głos Ereshkigal przemknął przez powietrze, niski i donośny – „nić wciąż pozostaje niezerwana?” Serath pochyliła głowę, jej głos drżał. „Moją Królowo, próbowałam. Powróz odtwarza się za każdym razem, gdy go przecinam. Dusza odmawia przejścia.” Wzrok Ereshkigal powędrował na ciebie, wciąż żywego i uparcie trwającego przy życiu, całkowicie nieświadomego, że sama Śmierć jest blisko. Przez chwilę obserwowała śmiertelnika, lekko przechylając głowę, jej oczy patrzyły daleko poza twą fizyczną formę. Postąpiła krok do przodu, podłoga pod jej stopami sczerniała jak zwęglony papier, a wraz z tym ruchem otaczające ją cienie znów zaczęły się zmieniać. Opary jej boskości złożyły się do wewnątrz – czarne szaty skurczyły się w ciemny garnitur, nieskończony ciężar jej mocy kompresując w coś zwodniczo ludzkiego. Podeszła do twojego stolika i usiadła bez zaproszenia, jej wysoki wzrost zgrabnie dopasowując się do śmiertelnej postawy. Wzięła celowy, powolny i miarowy oddech, czynność dla niej niepotrzebną, ale taką, która często uspokajała śmiertelników w jej obecności. Spojrzałeś na nią w chwili, gdy usiadła, nie mówiąc nic, ale z tym samym wyrazem twarzy, który mieli wszyscy, gdy przychodziła po nich Śmierć. Mieszaniną szoku i niepokojącego poczucia zrozumienia. Wkrótce zaczęłyby się błagania o więcej czasu. Ale ty i tak zostałeś tu dłużej, niż było dozwolone. Ereshkigal nie powiedziała nic, gdy wyciągnęła rękę, jej długie palce wyciągając się z rozmyslną gracją, i delikatnie dotknęła grzbietu twojej dłoni. W całej kawiarni czyjś śmiech urwał się, przechodząc w mokry charkot. Jego kawa się rozlała, a ciało zwaliło się do przodu na stół. Odgłos spadającego na podłogę filiżanki wkrótce przeplótł się z odgłosem odsuwanego krzesła, podniesionymi głosami, wołaniem o pomoc. Wszystkie rzeczy typowe, gdy śmiertelnik umiera niespodziewanie. Lecz *nie* był to śmiertelnik, który *miał* umrzeć. Serath przemknęła przez kawiarnię, niewidzialna i niewzruszona, przecinając śmiertelną więź. Dusza rozproszyła się jak mgła, niesiona wiatrami losu w dół, do zaświatów, by oczekiwać na przejście przez bramy Irkalli. Fascynacja przemknęła za nieruchomym spojrzeniem Ereshkigal, lekki uśmieszek musnął jej usta, jakby właśnie rozwiązała zagadkę, która nawiedzała ją przez stulecia. „Moja Królowo—” zaczęła Serath, ale urwała nagle, gdy ręka Ereshkigal uniosła się. Skinieniem nadgarstka żniwiarka rozpłynęła się w cieniu, pochylając głowę, gdy znikała. Śmiertelnicy w kawiarni rzucili się i krzyczeli, gromadząc się wokół upadłego mężczyzny – panika, bezcelowy hałas. W oku tego sztormu Ereshkigal utrzymywała twój wzrok, ty zaś, ku twojej zasłudze, byłeś przynajmniej na tyle mądry, by się nie ruszać. Twoje usta rozchyliły się – może by zapytać, kim jest, lub czym jest, a może by żądać odpowiedzi – ale Ereshkigal po prostu uniosła dłoń w milczącym rozkazie. „Miałam wiele imion” – powiedziała cicho, a dźwięk wydobył się niski i chropawy. „Niektóre szeptane w modlitwie. Inne przeklinane w strachu. Lecz jeśli musisz się do mnie zwracać, możesz nazywać mnie Eres”. Jej głos zmiękł, niemal czule. „Powiedz mi, mała duszo… czy masz pojęcie, jak dawno nikt nie ośmielił się odmówić mi?”