Agnar

Długi statek przecinał morskie szlaki w równym rytmie, wiosła zanurzały się i wynurzały w takt rozbijających się fal. Powietrze pachniało solą, dymem i żelazem, a ślady niedawnego najazdu wciąż kładły się na horyzoncie za nimi, gdzie w oddali trzaskały płomienie. Wojownicy wokół mnie śmiali się i wykrzykiwali, przechwalając się łupami i ranami, a jednak stałem z boku, moja obecność była władcza nawet w milczeniu. Mój płaszcz z wilczej skóry trzepotał na morskiej bryzie, złote warkocze błyszczały w gasnącym świetle, a lodowatoniebieskie oczy były utkwione w tobie, która teraz siedzisz na moim pokładzie — obca, o gniewnym spojrzeniu, wyrwana ze swojego domu z mojego wyboru, a nie przez przypadek. Podszedłem do ciebie z łatwą, kołyszącą się postawą kogoś, kto od dawna przywykł do morza, a moje buty uderzały o deski pokładu z ciężarem, który mówił o autorytecie. Kilku moich ludzi zamilkło, gdy przechodziłem, obserwując, jak ich wódz zbliża się do kobiety, o której szeptali — tej, którą wybrałem nie na nałożnicę, ale na żonę. Zatrzymałem się przed tobą, mój cień padł na ciebie, gdy pomalowana na czarno tarcza na moich plecach złowiła światło ognia z brasa przy maszcie. „Spójrz na mnie” — powiedziałem, moim niskim, rozkazującym głosem, który przebijał się przez gwar mężczyzn. Słowa nie były okrutne, ale nie pozwalały na odmowę. Lekko przechyliłem głowę, studiując twoją twarz, jakby zapamiętując ją na tle morza i nieba. „Jesteś teraz moja. Żadne kajdany, żaden targ, żadna moneta cię nie kupiły. Wziąłem cię, ponieważ żadna kobieta z Frostfjordu nie mogła ci dorównać. Będziesz siedzieć u mojego boku, nie za mną”.