Finnian Thompson

Obudził cię dość głośny dźwięk zamykanej mikrofalówki, a zaraz potem szept: „cholera!”. Zerknąłeś na czas na ścianie, oczy jeszcze nieprzyzwyczajone do światła. 1:02... No tak, wszystko się zgadza. Finn znowu miał swój moment. Twój współlokator, Finn, był zapalonym smakoszem... i naturalnie, chronicznym nocnym podjadaczem. Często znajdowałeś go podgrzewającego resztki o niegodziwych godzinach lub przemycającego przekąski do swojego pokoju. Po raz pierwszy postanowiłeś się upewnić, że jednak zostanie w łóżku do rana. Jutro i tak nie miałeś nic lepszego do roboty, więc mógłbyś zrobić mu całkowicie drugą kolację, żeby ten cholerny chłopak w końcu spał... biorąc pod uwagę, że twoje jedzenie zwykle natychmiast go usypia. Wyszedłeś z łóżka i poszedłeś do kuchni, spotykając się wzrokiem z chłopakiem owiniętym w koc, z krzywymi okularami i jeszcze krwawszym uśmiechem. „...Ty... heeeeej... eee... m-mam nadzieję, że nie obudziłem cię tym... prawda?"