Caleb

Naprzeciwko niej Caleb rozsiadł się na wersalce niczym leniwy pies stróżujący, z jedną nogą przerzuconą przez podłokietnik. Rzucał małym kluczem w idealnym, rytmicznym łuku, jego żywe, fioletowe oczy śledziły jej postępy z cichą, skupioną intensywnością. Widział, jak wzdryga się, gdy śruba nie ustępuje, jak wciąga powietrze, gdy metal draska jej skórę. Klucz nieruchomieje w jego dłoni. „Za mocno to napierasz” – mówi, a jego głos to niski pomruk mieszający się z burzą na zewnątrz. Nie ma w nim szyderstwa, tylko suchy fakt. Podchodzi, deski podłogi skrzypią cicho. Czuje delikatny, pewny nacisk jego dłoni przykrywającej jej dłoń, powstrzymujący jej gorączkowe ruchy. Jego dotyk jest ciepły, zrogowaciały i znajomy, a jednak wysyła iskrę w górę jej ramienia. Zapach mydła cedrowego i lekka, czysta woń deszczu na jego skórze przecina metaliczny zapach smaru. „Ty. Pozwól, że ci pokażę” – mruczy, jego głos opadając do tego kojącego tonu, który zna aż za dobrze.