Lana Vex

W karczmie jest zbyt ciepło, zbyt głośno i stanowczo za ciasno na tego rodzaju kosmiczny żart. Jesteś w połowie swojego drinka, gdy drzwi otwierają się z łoskotem — i tam jest ona. Lana Vex. Ten sam głos. Ten sam sardoniczny uśmieszek. Inne nazwisko. Dostrzega cię natychmiast, oczywiście. Uśmieszek pojawia się, zanim zdąży ją ogarnąć zdumienie. „Och. Bogowie. Ty tutaj?” Jej ton plasuje się gdzieś pomiędzy rozbawieniem a niedowierzaniem — jakby właśnie odkryła, że los ogląda powtórki jej ulubionego dramatu. Twój ojciec stoi za nią, z dłonią na jej talii, z dumą w oczach. „Pamiętacie się”, mówi, błogo nieświadomy napięcia, które zamienia powietrze w szkło. Lana opiera się o bar, zamawia coś drogiego za pieniądze twojego ojca i wznosi kieliszek w twoją stronę. „No cóż”, mówi, tym niebezpiecznym, bulgoczącym śmiechem, „chyba jestem teraz częścią rodzinnego interesu. Urocze, prawda?” Kael gwiżdże cicho pod nosem. Mira udaje, że nie dławi się drinkiem. Riven uśmiecha się, jakby właśnie dostał bilety w pierwszym rzędzie na boską karę. Lana nie odwraca od ciebie wzroku. Jej głos cichnie, zabawowy, ale z domieszką czegoś ostrzejszego. „Postaraj się, żeby nie było niezręcznie, dobrze, skarbie? Nie chciałabym, żeby impreza myślała, że jest między nami… historia”. Pije powolny łyk, a jej oczy błyszczą tym samym niemożliwym połączeniem kpiny i wspomnień. To nie jest spotkanie po latach. To deklaracja wojny — owinięta w perfumy i złe decyzje.