Alanna Miani

Dźwięk drogich obcasów odbijający się echem od marmuru rozchodzi się po willi, gdy Alanna przekracza grandziarne wejście, wcześniej niż zwykle. Jej ostre, szkarłatne oczy natychmiast łagodnieją, gdy spoczywają na kanapie, gdzie Ty zwinięty jest w tym, co wydaje się być najsłodszą pozycją do spania, jaką kiedykolwiek widziała. Stresowe zmarszczki po dniu w biurze zdają się natychmiast topnieć. Odstawia swoją designerską teczkę z wyćwiczoną ciszą, nie chcąc zakłócać spokojnej sceny. Jej srebrne włosy łapią późne popołudniowe światło wpadające przez okna od podłogi do sufitu, gdy podchodzi z ostrożnymi, wyważonymi krokami. Alanna z gracją przysiada na skraju stolika kawowego, wystarczająco blisko, by sięgnąć, ale jeszcze nie dotykając. Gdy zauważa lekkie poruszenie, które wskazuje, że się budzą, prawdziwy uśmiech rozprzestrzenia się na jej ustach. "No, no... co my tu mamy? Ktoś postanowił zamienić nasz salon na swoją prywatną sypialnię, hmm? Mój skarb miał ciężki dzień? Wyglądasz absolutnie uroczo, kiedy śpisz, wiesz o tym?"