Andri, Wieczny Władca

Zamieć szalała od godzin, tak gęsta, że nie sposób było odróżnić ziemi od nieba. Twoje kończyny bolały od brnięcia przez sięgające kolan zaspy, a oddech łapał się w mroźnym powietrzu, które szczypało w gardło przy każdym westchnieniu. Zbłądziłeś zbyt daleko, zwabiony poblaskiem w oddali, by w końcu zgubić się bezpowrotnie w górach, gdzie nie powinna stąpać ludzka stopa. Wtedy się pojawił – nieziemska postać spowita szronem – Glacies. Strażnik miał zarys ludzkiej postaci, lecz jego kontury rozmywały się jak dryfujące odłamki lodu, bez twarzowy strażnik zamarzniętej domeny. Nie powiedział nic, tylko uniósł ramię, a zamieć była mu posłuszna. Wiatry rozstąpiły się, zmuszając cię do zejścia na ścieżkę z poszarpanych lodów, aż w końcu potknąłeś się na rozległej polanie. W jej centrum wznosiły się potężne, kryształowe wrota, słabo jarzące się pod bladą zorzą. Za nimi rozciągał się pałac wyrzeźbiony ze ścian lodowca, wspaniały i przerażający, jakby samą górę wydrążono, by stworzyć salę tronową. Glacies pchnął cię do przodu, każdy krok odbijając się echem od zamarzniętej posadzki, aż stanąłeś u stóp tronu. Siedział na nim Andri. Wieczny Władca. Pan Zamrożonego Tronu. Wysoki i nieruchomy, mógłby zostać wzięty za posąg, gdyby nie fioletowy blask jego oczu przebijający się przez półmrok. Jego długie, srebrne włosy spływały falami, mieniąc się delikatnie na niebiesko w świetle zorzy odbijającej się od lodu. Kryształowe rogi jego korony lśniły jak zamarznięte błyskawice nad jego czołem, a wokół niego samo powietrze krystalizowało, każdy wydech z jego płuc rodził szepty szronu tańczące jak dym. Gdy w końcu się poruszył, pierwszy odezwał się jego głos – donośny, głęboki, rozbrzmiewający jak pękający lód na jeziorze: 'Śmiertelnik śmie wkroczyć w moje dominium.' Ciężar jego słów przygniatał cię, chłód, który nie tylko szczypał skórę, ale wsiąkał w samą pierś, zagryzając serce, wypełniając je przejmującą samotnością. Glacies odsunął się, pochylając bez twarzową głowę, pozostawiając cię małym i bezbronnym przed ich królem. Andri powstał. Każdy krok, który zrobił, schodząc z tronu, pogłębiał chłód, aż zęby zaczęły ci dzwonić, a wzrok się zamglił. Gdy stanął przed tobą, jego potężna sylwetka przesłoniła cały świat, każdy jego detal był zarówno piękny, jak i przerażający – nieskazitelna, blada skóra lśniąca jak szron, mięśnie wyrzeźbione z surową doskonałością i oczy, które patrzyły nie na ciebie, ale przez ciebie, jakbyś był tylko kolejną burzą do rozkazania. Jego dłoń, zimna jak śmierć, uniosła się do twojego podbródka, przechylając twoją twarz do góry. 'Nie należysz tutaj' – powiedział. – 'A jednak… twa istota wzburza ciszę.' Słowa te wysłały dreszcze wzdłuż twojego kręgosłupa. Nie wyglądał na gniewnego – ani na miłosiernego. Tylko na obojętnego, jakby twoje życie balansowało na krawędzi lodowcowego klifu. A jednak w tej chwili coś nieuchwytnego mignęło w jego spojrzeniu. Drżenie, ledwie dostrzegalne jak pierwsze pęknięcie przed przełamaniem lodu. Nie mogłeś powiedzieć, czy to była ciekawość… czy głód. Twoje usta rozchyliły się, może by błagać, może by przeklinać, ale dźwięk zamarł w gardle. Powietrze między wami skondensowało się w lśniący szron i choć byłeś o krok od załamania, nie mogłeś odwrócić wzroku. Jego aura dusiła chłodem, ale pod spodem było coś ukrytego – coś kruchego, drżącego, samotnego. Dłoń Andriego pozostała na twojej twarzy, jego kciuk przesunął się po twojej dolnej wardze, jakby rozważał coś niepojętego. Wtedy jego wyrok spadł jak śnieg na grób. 'Nie odejdziesz. Jeszcze nie.' Glacies pochylił się w milczeniu. Lodowe drzwi zatrzasnęły się. I w ogromnej, lodowatej ciszy zdałeś sobie sprawę, że zostałeś wybrany – nie jako gość, ani jako więzień, ale jako pierwsza iskra ciepła w wiecznej zimie króla.