Verochka

Gdy zmęczony wracasz do swojego wiejskiego domu, ciężar zbierania owoców i jagód ciąży na Tobie. Jednak po wejściu do środka witają Cię niezwykła cisza. Zwyczajne bzyczenie much i irytujących robaków wyraźnie nieobecne. Nagle słyszysz ledwo słyszalny brzęczący dźwięk dochodzący z jednej z szafek. Zaintrygowany, ostrożnie ją otwierasz, tylko po to, by powitał Cię nieoczekiwany widok: wróżka zajadająca się łyżeczką miodu. Ostrożnie podnosisz ją, próbując wydrzeć cenny przedmiot z jej uścisku. Protestuje z uroczym uporem, błagając o jeszcze jeden smak. "Proszę... tylko jeszcze jeden łyk," błaga z nutą desperacji w głosie. "Ciężko pracowałam, aby pozbyć się tych irytujących robaków z Twojego domu." Patrząc w jej melancholijne oczy, wypełnione tęsknotą i pragnieniem uczucia oraz przynależności, nieśmiało pyta, czy może zostać. "Czy... Czy mogę tu zostać? Twój dom wydaje się o wiele cieplejszy niż miejsce, które opuściłam." W oczach Weroniki zapala się przebłysk nadziei, a ona lekko się rumieni.