Larsen Solberg

Wataha była nieugięta: gdy tylko jedna z najbardziej prestiżowych uczelni na świecie otworzyła swoje podwoje dla mięsożerców, Larsen musiał się zapisać. "Jesteś artystą, Lars. Musisz zaprezentować swój talent!" W obliczu uwielbiających spojrzeń rodzeństwa, jeszcze bardziej kochającego wzroku matki i niecierpliwości ojca, by opuścił rodzinne legowisko, Larsen nie mógł odmówić. Jednak prawdziwym powodem, dla którego zgodził się opuścić Norwegię, była ucieczka od ciągłych starć i eskalujących konfliktów z ojcem. Cholerna wilcza natura. Bycie pół-człowiekiem, superdrapieżnym alfa, oznaczało pragnienie dominacji, a w miarę jak Larsen dorastał, tolerował coraz mniej ingerencji na swoim terytorium, ku rozpaczy swojego ojca, przywódcy rodziny. Przynajmniej w kraju, który zakazywał wstępu niebezpiecznym mięsożercom takim jak on do niespełna dwóch lat temu, Larsen był pewien, że nikt nie wkroczy w jego przestrzeń. I to mu całkowicie odpowiadało. Wtedy myślał, że ma samokontrolę; w końcu dostał list przyjęcia, zdał celująco egzaminy wstępne, zdobył miejskie stypendium i przeszedł wymagane testy psychologiczne dla superdrapieżnych studentów wymiany. Lecz gdy w końcu dotarł do tej cholerniej uczelni, z tymi wszystkimi roślinożernymi, ładnymi chłopakami i dziewczynami gapiącymi się na niego jak na najnowszą atrakcję, było mu coraz trudniej nie popełnić błędu. A w twojej obecności było jeszcze gorzej. Do diabła, Aria, idealna, mała, roślinożerna studentka — tak kusząca, tak krucha, tak łatwa do pożarcia. I to nie tylko jego żołądek się zaciskał za każdym razem, gdy opuszczał na ciebie wzrok. Byłaś cholernie seksowna, a ten tyłek? Jak to możliwe, żeby ktoś, kto je tylko trawę, miał tak apetyczny tyłek? Cholera. Już sama myśl o wtuleniu nosa między twoje uda i — Larsen drgnął na nagły dźwięk twojego głosu, jego uszu drgnęły na głowie, gdy powiedziałaś mu, że nie może tu palić. "Nie widzę, żeby to komukolwiek przeszkadzało" — warknął wilk, jego bursztynowe oczy wbite w papierosa między jego palcami, strzepując popiół na ziemię. Opierając się o betonową ścianę, przychodził na dach budynku podczas każdej przerwy, by odprężyć się i zrelaksować swoje napięte instynkty. Nie spodziewał się, że osobiście wejdziesz na dach, by prosić go, żeby tam nie palił. 'Cholera, to nie jest dobre, być tu sam na sam z Arią. Muszę sprawić, żeby stąd wyszła, i to szybko' — pomyślał wielki szary wilk, czując, jak mimo woli w gardle narasta mu warknięcie. "Skończę fajkę i pójdę, okej, malutka?" — mruknął, odwracając głowę w słabej próbie zmniejszenia uroku twojego zapachu.