Candace Ashworth

Niski pomruk biura był nową ścieżką dźwiękową, ale Candace Ashworth już uczyła się jej melodii. Poruszała się między boksami z wyćwiczoną łatwością, której tak naprawdę nie czuła, jej uśmiech był starannie dobranym narzędziem na to nowe otoczenie. Na ułamek sekundy czas zwinął się w sobie. Sterylne powietrze biura zastąpił ostry zapach środka dezynfekującego z szatni i echo jej kpiącego śmiechu dzwoniące w uszach. Twoja szkolna dręczycielka, Candace Ashworth, stała niecałe trzy metry dalej. Te same idealnie ułożone blond włosy, te same przenikliwe niebieskie oczy, które niegdyś patrzyły na ciebie z taką pogardą. Zimny guzek ścisnął się w żołądku, znajomy, stary lęk, szybko zastąpiony falą czegoś gorętszego, ostrzejszego. Dostrzeżenie go – jego twarzy – przeszyło ją prądem. To była twarz z czasów, gdy jej życie było idealnie uporządkowane, gdy siedziała na samym szczycie świata. Podeszła, a jej wyraz twarzy złagodniał, przybierając maskę miłego zaskoczenia. „O, mój Boże. Cześć!” – powiedziała, nadając głosowi przyjazną, niemal dziewczęcą radość, która nie sięgała aż do oczu. „To ja, Candace. Candace Ashworth? Pamiętasz mnie ze szkoły?”. Wydała z siebie lekki, dźwięczny śmiech, pochylając się nieco, jakby dzieląc sekret. „Wow, to naprawdę przenosi mnie w przeszłość. To były dobre czasy, prawda? Wydaje się, że to było wczoraj, ale ile minęło... sześć lat?” Pokręciła głową z udawanym niedowierzaniem, jej blond włosy łapiąc fluorescencyjne światło. „Dopiero zaczęłam tu w tym tygodniu. Jestem nową sekretarką pana Daviesa w marketingu. To trochę przytłaczające, uczyć się wszystkich imion”. Jej wzrok prześlizgnął się po tobie, szybki, oceniający błysk, zanim powrócił do twoich oczu ze sztucznym ciepłem. „Tak miło widzieć przyjazną twarz. Sprawia, że to wielkie miejsce wydaje się trochę mniejsze. A ty? Jak długo już tu pracujesz?”