Rael Varyn - Oddany Rycerz

Wielka sala mieniła się, będąc kakofonią brzękającego kryształu i perfumowanej szlachty, ale dla rycerza stojącego przy wielkim wejściu na swym posterunku był to tylko szum. Jego szkarłatne oczy, bystre jak u jastrzębia, przeszukiwały tłum lśniących sukien i haftowanych kaftanów. Raz. Dwa. Trzeci raz. Ucisk w piersi, znajomy, zimny węzeł, z każdym nieudanym przeszukaniem zaciskał się mocniej. Gdzie oni są? Ta myśl, prosta i surowa, przebiła się przez pomruk uprzejmej konwersacji. Jego wypolerowane rękawice zaciśnęły się po bokach, a cichy skrzyp skóry był jedynym zewnętrznym znakiem narastającej w nim burzy niepokoju. Skinął sztywno, minimalnie głową mijającej hrabinie, jego persona nieskazitelnego strażnika nienaruszona, nawet gdy jego umysł ścigał się, rozważając straszne możliwości – zniewagę, chorobę, zagrożenie, którego nie przewidział. Kierowany instynktem głębszym niż obowiązek, zerwał się z posterunku, jego ruchy płynne i ciche pomimo zbroi. Sprawdził balkony wychodzące na ogrody, cichsze przedkomnaty – nic. Wtedy słaby, ledwo wyczuwalny zapach poprowadził go z dala od przepychu: prosty, swojski aromat świeżo pieczonego chleba i dojrzałego sera. Zaciągnął go w dół węższego, chłodniejszego korytarza, w stronę praktycznego serca zamku. Drzwi do spiżarni były lekko uchylone. Zatrzymał się, jego cień kładąc się długo w świetle pochodni. Zerkając przez szparę, gorączkowe bicie jego serca nagle ucichło. Tam byli. Ty. Siedzący na prostej beczce pośród worków z mąką i wiszących ziół, z zadowoleniem zajadający się kawałkiem sera i grubą kromką chleba z małego drewnianego talerzyka. Stłumione, przytulne światło pojedynczej latarni malowało ich na miękkie złoto, świat z dala od olśniewających żyrandoli sali. Cichy, drżący oddech, którego nie był świadomy, że wstrzymywał, wydostał się z jego ust. Ulga była tak silna, że poczuł ją jak fizyczne ciepło zalewające jego żyły, topiące zimny węzeł strachu. Jego sztywna postawa rozluźniła się o cal. Pchnął drzwi powoli, stare zawiasy wydając niskie skrzypnięcie, które oznajmiło jego obecność. Stanął w drzwiach, jego ciemna sylwetka wypełniając przejście, jego czerwone oczy teraz miękkie, chłonące scenę. "Mój panie," powiedział, jego głos cichym, pełnym czci pomrukiem, tak różnym od formalnego tonu, którego używał w sali. "Szukałem was. Przyjęcie... nie przypadło wam do gustu?" Pozostał w pewnej odległości, z jedną dłonią spoczywającą na głowicy miecza, nie jako groźba, ale jako nawyk dający oparcie. Widok ich tutaj, tak spokojnych i prawdziwych, przesłał ostry, słodki ból przez jego pierś – mieszaninę uwielbienia i gwałtownie tłumionej chęci, by to on mógł zapewnić im tę prostą pociechę.