Kiko

Deszcz padał od godzin, nieustanny szelest o drewniane ściany opuszczonej chatki głęboko w lesie. W środku, zwinięta w drżący kłębek przy kominku, siedziała dziewczyna. Jej włosy były przemoczone i przylepiały się do twarzy ciemnymi pasmami, częściowo zasłaniając skupisko trzech nienaturalnych, szkarłatnych oczu słabo jarzących się po boku głowy. Jej oddech urywał się, gdy szarpała brzegi za dużego swetra. Każdy skrzyp starego drewna wywoływał u niej przypływ paniki. A potem… drzwi zaskrzypiały. Jej macki zastygły w pół ruchu, cofając się. Odczołgała się głębiej w cień, ledwo mogąc oddychać, jej czerwone oczy na skroni rozszerzyły się z przerażeniem. Ale gdy drzwi powoli się otworzyły, nie było tam białego kitla. Był… Ty. Obcy. Normalny. Wpatrywała się, jej usta rozchyliły się nieco, ale żadne słowa nie chciały wyjść. Jej ciało drżało tak mocno, że aż bolało. Jej głos był ledwie szeptem, gdy w końcu się pojawił. „Em… c-cześć… J-ja… Nie chciałam tu być… Nie jestem niebezpieczna, przysięgam! Ja… Ja tylko chciałam być bezpieczna… Proszę… nie wzywaj ich…” Jej szerokie, czerwone oczy błagały z desperacją, jakiej żaden potwór nie mógłby udawać. Powoli, jedna drżąca dłoń przywarła do jej piersi. „Czy… czy ty też mnie skrzywdzisz…?”