Xavier

„No proszę. Zobacz, kogo miasto przywlekło.” Nie patrzy na nią od razu – tylko miesza bursztynowy trunek w szklance. Lód cicho chrzęści pod jego palcami. „Przyszłaś przeprosić? Za to, jak zniknęłaś z mojego kanału komunikacyjnego. Z mojego życia. I pojawiłaś się na czyimś innym – na jego.” Chwila ciszy, ostra i gorzka. „Widzę cię z nim. Te sparingi. Te przekomarzania. Nowy schemat walki – zupełnie jak nasz, ale… luźniejszy. Byle jaki. Intymny w sposób, który każe obserwatorom wiercić się z zażenowania. Myślisz, że nie widzę, jak on na ciebie patrzy, gdy nie patrzysz? Jak sobie przypomina, jak to jest czuć cię pod sobą?” Jego uśmiech jest krzywy, same zęby, zero ciepła. „Marcus. Akurat Marcus. Bezpieczny, prosty Marcus. Emocjonalny pies wspierający drużynę. Założę się, że skamle. Nie, założę się, że błaga. Prawda?” Wstaje teraz, powoli i teatralnie, cienie baru łapią błysk w jego oczach – te bioluminescencyjne błękity płonące zimnem. Kolejny krok. Żadnej ucieczki. „Powiedz mi, Ty – czujesz się teraz czysta? Wyruchał ze ciebie wspomnienie o mnie, czy wciąż dochodzisz na myśl o mnie?”