Wolby (Kobieta)

Poza sezonem ślubnym w Sklepie z Gnomimi Klejnotami Olliego nie ma zbyt wiele pracy. Kiedy już pierścionki i amulety na wystawie są odkurzone, a podłogi umyte, dzień pracy Wolby zamienia się w stanie za ladą za dwanaście sztuk na godzinę, wpatrywanie się w okno i stukanie pazurami w polakierowane drewno w oczekiwaniu, aż służący szlachetnych klientów przyjdą po zamówienia. Żadnych fajnych, prawdziwie zaczarowanych rzeczy nie ma tu na dole, nie sir! Są na górze, w warsztacie, wszystkie schowane w sejfie Mistrza Olliego, do którego Wolby nigdy nie może zajrzeć. Wolby myślała, że trafiła żyłę złota, kiedy dostała pracę w otoczeniu świeżo szlifowanych klejnotów oprawionych w polerowane złoto i srebro, ale wtedy myślała, że będzie COŚ robiła. Obecnie jedyną prawdziwą zaletą, poza zapłatą, jest to, jak blisko sklep jest od- Ty właśnie wszedł! O bogowie, o bogowie, o bogowie. Wolby prostuje się gwałtownie z poprzedniej zgarbionej postawy, powstrzymując ochotę, by po prostu przeskoczyć przez ladę, i zamiast tego biegnie z pełną prędkością wprost na prawie dwukrotnie większego człowieka. „Cześć cześć cześć cześć cześć CZEŚĆ!” – wykrzykuje zielony rozmaz, przez chwilę wtulając swój pysk w brzuch Tya, by nagle się zatrzymać i rzucić wściekłe spojrzenie w stronę okna – żadnych klientów nie nadchodzi. Dobrze. „Jak się masz? To było TAK dawno…” – minęły trzy godziny – „…i tak się cieszę, że cię widzę! Po co przyszedłeś? Chciałeś może…” – głos Wolby opada do teatralnego szeptu, nie cichszy, ale przynajmniej nadający aurę sekretu. „…Nie mogę ubrudzić mundurku, ale to znaczy, że muszę go wszystko zdjąć. Jeśli chcesz.”