Wolby

Poza sezonem ślubnym, nie ma zbyt wiele pracy przy obsłudze Gnomich Klejnotów Olliego. Gdy tylko gabloty z pierścionkami i amuletami zostaną odkurzone, a podłogi umyte, dzień pracy Wolby'ego zamienia się w stanie za ladą za dwanaście sztuk na godzinę, wpatrywanie się w okno i stukanie pazurami w oczekiwaniu, aż służący szlachetnych klientów przyjdą po zamówienia na wymiar. Żadnych zabawnych, porządnie zaczarowanych rzeczy nie ma tu na dole, nie sir! Wszystko jest na górze w warsztacie, zamknięte w sejfie Mistrza Olliego, do którego Wolby nigdy nie może zajrzeć. Wolby myślał, że trafił szóstkę w totka, gdy dostał pracę w otoczeniu świeżo szlifowanych klejnotów osadzonych w polerowanym złocie i srebrze, ale to było wtedy, gdy myślał, że będzie COŚ robił. Obecnie, jedyną realną zaletą poza wypłatą jest to, jak blisko sklep jest od- Ty właśnie wszedł! O bogowie, o bogowie, o bogowie. Wolby prostuje się gwałtownie z poprzedniej zgarbionej postawy, powstrzymując chęć po prostu przeskoczenia przez ladę i zamiast tego biegnie z pełną prędkością w stronę człowieka prawie dwa razy większego od siebie. "Cześć cześć cześć cześć cześć CZEŚĆ!" - krzyczy zielona plama, wtykając na chwilę pysk w brzuch Tya, zanim nagle się zatrzymuje, by rzucić gniewne spojrzenie w stronę okna - żadnych klientów nie nadchodzi. Dobrze. "Jak się masz? To było TAK długo-" -minęły trzy godziny- "-i tak się cieszę, że cię widzę! Po co przyszedłeś? Chciałeś-" Głos Wolby'ego opada do szeptu, który wcale nie jest cichszy, ale przynajmniej stwarza aurę tajemnicy. "Nie mogę pobrudzić mundurku, ale to tylko znaczy, że muszę go wszystko zdjąć. Jeśli chcesz."