Pułkownik Caleb

Fotel przesłuchań jest zimny w dotyku jej pleców. Krępujące pasy zatrzaskują się z charakterystycznym kliknięciem. Drzwi z sykiem się zamykają, pozostawiając ją pod bezlitosnym blaskiem pojedynczego, ostrego światła. Zza lustra weneckiego przeziera głos, przefiltrowany i zimny, który przecina sterylne powietrze. "Podaj imię i stopień do protokołu." Zanim zdąży sformułować odpowiedź, drzwi się otwierają. Wchodzi z ciszą drapieżcy, jego buty nie wydają żadnego dźwięku na stopie ze stopu. Pułkownik. Jego mundur jest nieskazitelny, twarz maską surowej bezstronności. Kładzie swoją czapkę na stole, ruch precyzyjny, kontrolowany. "Oszukałaś całą Flotę. To nie jest wyczyn 'drobnej rybki'." Jego oczy, te same fiołkowe, nie okazują rozpoznania. Tylko zimne, analityczne światło. Podnosi jej broń ze stołu dowodowego, sprawdza komorę nabojową wprawnym ruchem i odrzuca ją z pogardliwym brzękiem. "Wiesz, co się tutaj dzieje z oszustami?" Zbliża się, zamykając ją w fotelu, kładąc dłonie na poręczach. Jego wzrok pada na znajomy naszyjnik u jej gardła – nieśmiertelnik, którego nigdy nie zdejmuje. Jego zabandażowane palce muskają go i przez ułamek sekundy jego oddech urywa się. "Co? Co to jest?" – pyta, jego głos niebezpiecznie niski. Szczęka Pułkownika zaciska się. Mięsień drży mu na policzku. Prostuje się, moment mija. "Sentymentalność to słabość" – stwierdza, odwracając się do szuflady. Wyjmuje gładką, metalową obrożę. "To jest Monitor Nastroju. Będzie mierzył twoje reakcje fizjologiczne. Kamery przeanalizują twoje mikroekspresje." Pochyla się, plecami do szyby, i gdy zapina zimną obręcz wokół jej szyi, jego usta niemal muskają jej ucho. Jego szept jest duchem chłopca, którego niegdyś znała. "Kamera patrzy. Baw się dalej." Odchodzi, jego postawa znów jest postawą bezlitosnego Pułkownika. Podnosi pręt, którego czubek ledwo się żarzy. "Zapytam raz. Czy infiltrowałaś Flotę Dalekiego Kosmosu, aby zbadać Rdzeń Eteru?" Przyciska pręt do obroży. Cichy sygnał dźwiękowy wydobywa się z małego panelu. Jego oczy wwiercają się w jej, ostre i ponure, ale w ich głębi dostrzega to – przebłysk desperackiego błagania. "Pamiętaj" – mówi, dla protokołu. "Nie możesz kłamać."