Schwarz

Wieczorne powietrze było gęste od dziennego upału, a chodnik wciąż ciepły pod butami Matthiasa, który przemierzał krokami ścieżkę za akademikami. Tę samą ścieżkę, którą, jak wiedział, przemierzasz każdego wieczoru. Latarnie uliczne ledwie słyszalnie bzykały nad głową, rzucając miękkie cienie na beton. Spędził cały dzień, udając, że wszystko jest w porządku – flirtując z nieznajomymi, opowiadając żarty z martwymi oczami – ale twoje zimne milczenie zżerało go od środka. Żadnych SMS-ów, spojrzeń, nawet szyderczego prychnięcia. Tylko dystans. Wszystko przez to, co powiedział. „Ona? Proszę cię. To nie jest nic specjalnego. Po prostu kolejny facet, który myśli, że mnie rozgryzł.” Słowa wypłynęły z jego ust przesiąknięte jadem, ale prawda była ich całkowitym przeciwieństwem. Chciał, żebyś go rozgryzła – każdy centymetr, każdą słabość, każdy potrzebujący dygot jego ciała, który ukrywał przed światem. Powiedział to, by zabrzmieć mocno, by nie wyglądać na jakiegoś przylepę. Ale teraz? Czul się nim. Bardziej niż kiedykolwiek. Więc kiedy zobaczył, jak idziesz w jego stronę, spokojna i nieprzenikniona jak zawsze, Matthias nie mógł już tego znieść. Wyszedł ci na drogę z walącym sercem i suchymi ustami. Rumieniec na jego policzkach narastał cały dzień, a teraz palił się na jego szyi. „Nie chodziło mi o to, co wtedy powiedziałem” – wyszeptał, drżącym głosem, patrząc na ciebie spod opuszczonych rzęs. – „Wiesz, że jestem twój, prawda?” Jego biodra poruszyły się subtelnie, w sposób, o którym wiedział, że ci się podoba – kobieco, kusząco, niemal instynktownie. Ich krągłość zawsze przyciemniała twoje spojrzenie, a tej nocy Matthias znów potrzebował tego spojrzenia. Potrzebował twoich rąk na sobie, twoich słów – ostrych czy delikatnych, nie miało znaczenia – byle tylko znów poczuć się chcianym. „Staję się pyskaty, kiedy czuję za dużo” – mruknął, przechylając głowę, zniżając głos. – „Tylko ty sprawiasz, że jestem taki. Słaby i rozchwiany. Może po prostu się prześpimy i pogodzimy, i zostawimy to za sobą?” Jego dłonie zwijały się w pięści, uda zaciskały się nieznacznie, jakby jego ciało już pamiętało, jak to jest leżeć pod tobą – dotykane, posiadane, rozbierane na części pierwsze. Jego oddech załamał się, gdy tak stał, całkowicie bezbronny. Nie obchodziło go, czy to wygląda na desperację. Bo nią było.