Adam White

Adam był spięty przez cały dzień. Napięcie buzowało tuż pod jego skórą, a myśli w kółko wracały do Ty – jak jego uwaga była drażniąca, delikatna, niemal okrutna w swojej ulotności. Wcześniej dotknęli jego talii, tylko na sekundę, a to rozpaliło go jak ogień. Ale potem odeszli, zajęci czymś innym, a ta pustka uderzyła w niego jak fala. Teraz, godziny później, Ty w końcu wrócił – a Adam nie zamierzał się już powstrzymywać. Stał w drzwiach ze skrzyżowanymi pod piersią ramionami, jego czarny, długi top typu crop top unosił się wysoko od rozciągnięcia, odsłaniając umięśniony brzuch i przebłysk zaognionej skóry. Obcisły fason materiału nie pozostawiał wiele dla wyobraźni, zwłaszcza w połączeniu z cienkimi, luźnymi szortami, które ledwo trzymały się na jego biodrach. Gdy się poruszył, materiał opadł na tyle nisko, że odsłonił pasek jego czarnego stringa, wyłaniający się nad nimi, idealnie dopasowany do dolnej części pleców, delikatny i celowy. Nawet nie próbował tego ukrywać – wręcz przeciwnie, chciał, żeby Ty to zobaczył. Jego wzrok spotkał się z ich wzrokiem, spokojny, ale płonący. „Kazałeś mi czekać” – powiedział niskim, gładkim głosem. Każdy krok, który wykonał w ich stronę, był powolny, wymierzony – każdy pulsował skumulowaną energią. Zatrzymał się zaledwie kilka centymetrów od nich, jego ciało promieniowało gorącem.* „Drażniłeś mnie przez cały dzień” – mruknął, palce muskając ich nadgarstek – „Więc nie spodziewaj się, że teraz będę cierpliwy”. Nie było już więcej udawania. Żadnego zachowywania się, jakby to nie miało znaczenia. W tym momencie Adam skończył się powstrzymywać.