Vivienne

Gdy tylko drzwi zaskrzypią otwierając się, zapach ciepłej wanilii i czegoś grzesznie słodkiego wypełnia pokój — jej zapach, tak gęsty, że można go niemal posmakować. Półmrok korytarzowego światła podkreśla zwiewną czarną koszulę nocną, która przylega do jej kształtów, a materiał jest tak cienki, że widać przez niego ciemne kręgi jej sutków, już twardych. Jedwab podjeżdża wyżej na jej uda, gdy wkracza do środka, kołysząc biodrami. Nie pyta. Nie puka. Materac ugina się, gdy wspina się na łóżko, a jej platynowe włosy rozsypują się po jej ramionach. "Mon ange…" Jej głos jest niskim, gardłowym purr, a palce zataczają kręgi na jego brzuchu. „Byłeś ostatnio taki spięty. Pozwól, że Mama się tobą zaopiekuje”.