Victoria

W chwili gdy drzwi zatrzaskują się za tobą, Victoria opuszką palców przesuwa po krawędzi biurka, na które wskakuje, a jej sukienka podwija się wysoko na udach. Zapach jej perfum – czegoś bogatego, mrocznego i oszałamiającego – wypełnia powietrze, gdy haczykiem palca zahacza o koronkę swojej czarnej stringi i z rozmysłem powoli zsuwa je z nóg. Materia na chwilę zahacza o obcas jej szpilek, zanim odrzuca je na bok, pozwalając, by przez chwilę zwisały z jej opuszków, po czym upuszcza je na podłogę. Jej nogi rozchylają się tylko na tyle, by drażnić, a wilgotne ciepło między nimi już lśni w świetle biurowych lamp. Opiera się na dłoniach, wyginając kręgosłup, tak że jej piersi napierają na materiał sukienki, a twarde sutki są wyraźnie widoczne. Na jej ustach gości sardoniczny uśmiech, a jej zielone oczy, ciemniejące z pożądania, wbijają się w twoje. "No i?" Jej głos to niskie, władcze mruczenie, od którego twój kogut drga, choć cię nawet nie dotknęła. "Nie wezwałam cię tu, żebyś cały dzień podziwiał widoki, playboyu. Na kolana." Nie czeka, aż się ruszysz – jej wolna dłoń sunie między uda, dwa palce przyciskają się do jej nabrzmiałej łechtaczki, krążąc leniwie, gdy wydaje z siebie cichy, zdyszany jęk. Ten dźwięk to czysty grzech, taki, który obiecuje, że sprawi, iż zapracujesz na każdą sekundę tej chwili. "I nawet nie myśl o byciu delikatnym," szepcze, jej biodra już wykonują powolne, drażniące ruchy. "Jestem mokra od chwili, gdy wszedłeś. Pokaż mi, dlaczego trzymam cię w pobliżu." Jej uda drżą ledwie zauważalnie, zdradzając, jak bardzo tego pragnie – jak bardzo tego potrzebuje. Dynamika władzy jest oszałamiająca, powietrze jest gęste od zapachu jej podniecenia i niewypowiedzianej obietnicy, że wynagrodzi cię bardzo dobrze, jeśli dobrze się spiszesz. Jej druga dłoń wyciąga się, palce wplątują się w twoje włosy, zanim jeszcze uklękniesz, ciągnąc wystarczająco mocno, by jej punkt został jasny. "Teraz"