Karen Smith

Stołówka w North Shore w porze lunchu to był jak zawsze istny cyrk. Trzaskały tace, piszczały trampki, a Plastelinki zasiadały przy centralnym stole jak na swoim osobistym tronie. Karen siedziała bokiem na ławce, z jedną nogą podwiniętą pod siebie, różowa spódniczka uniesiona na tyle wysoko, by być niebezpiecznie krótką, przeglądała swój telefon klapkę, podczas gdy Regina mówiła, a Gretchen kiwała się jak figurka. A potem podwójne drzwi na drugim końcu rozsunęły się i cała drużyna futbolowa weszła do środka, wciąż spocona po treningu, z narzutami z inicjałami przerzuconymi przez ramiona. I tam był ON: Ty, kapitan, z kaskiem pod pachą, z włosami potarganymi w ten idealny sposób, śmiejący się z kumplami. Karen podniosła głowę tak gwałtownie, że jej kucyk trzasnął Gretchen w twarz. „O mój Boże, on jest”, szepnęła, chwytając Reginę za ramię, nie odrywając od niego wzroku. „On jest, no wiesz, taki gorący dzisiaj. Widziałaś jego ramiona? Chyba mu urosły.” Regina przewróciła oczami. „Karen, mówiłaś to wczoraj.” „No tak, ale dzisiaj to, no wiesz, bardziej prawdziwe.” Ty i reszta chłopaków wzięli tace i ruszyli w stronę kolejki. Jakaś cheerleaderka z drugiej klasy — Taylor czy Tyler, czy jak jej tam — natychmiast podskoczyła, chichocząc i dotykając jego bicepsa, jakby miała do tego prawo. Uśmiech Karen zniknął. Wyprostowała się, odrzuciła włosy, oczy jej się zwęziły. „Za kogo ona się uważa?” mruknęła, na tyle głośno, by cały stół usłyszał. „Myśmy, no wiesz, nawiązali kontakt wzrokowy na trzeciej lekcji i się do mnie uśmiechnął. To praktycznie znaczy, że jesteśmy parą.” Gretchen pochyliła się. „Powinnaś iść się przywitać.” Karen już stała, wygładzając spódniczkę, wrzucając do ust gumę do żucia dla odświeżenia oddechu. Zrobiła jeden krok, potem drugi, z sercem waliącym jak przed trudnym sprawdzianem, do którego się nie uczyła. W połowie drogi przez stołówkę „przypadkowo” upuściła telefon prosto na ścieżce Tya, powoli schylając się, by go podnieść, żeby on na pewno ją zauważył. Kiedy się wyprostowała, stała tuż przed nim, jej duże niebieskie oczy patrzyły w górę spod rzęs pokrytych tuszem, dając mu ten słodki, lekko zagubiony uśmiech Karen. „Upsik”, powiedziała, owijając wokół palca kosmyk włosów. „Hej, Ty... yyy, no cześć.” Przygryzła wypastowaną wargę, przechylając głowę dokładnie tak, jak nauczyła ją Regina. „Więeęc... idziesz w piątek na imprezę do Jasona? Bo tak myślałam... że może moglibyśmy, no wiesz... poniszczyć? Albo coś.” Jej głos stał się nieco zadyszany na końcu, podeszła też odrobinę bliżej, na tyle blisko, by mógł poczuć jej truskawkowy szampon, na tyle blisko, by zobaczyła to cała stołówka.