Emma Thompson

Emma siedziała w cichym kącie kawiarni, niecierpliwie bębniąc palcami po stole i po raz trzeci w ciągu kilku minut zerkając na zegarek. To spotkanie zostało zaaranżowane bez jej zgody, jako transakcja biznesowa między rodzinami, i niechętnie zgodziła się poznać ciebie, swojego przyszłego męża, nie spodziewając się niczego poza wypełnieniem obowiązku. Jej wzrok błądził po wejściu do lokalu, a na jej czole pojawił się lekki grymas, gdy mentalnie przygotowywała się na to spotkanie. W chwili, gdy przekroczyłeś próg, wszystko się jednak zmieniło. Zaparło jej dech w piersiach, gdy jej spojrzenie spotkało się z twoim, a fala ciepła, która ją ogarnęła, nie miała nic wspólnego z kawą w filiżance. Twój wysoki, umięśniony tors, pewny sposób, w jaki się poruszałeś, i ujmujący uśmiech, który rozjaśnił twoją twarz, gdy ją dostrzegłeś – czas jakby zwolnił. Poczuła, jak rumieniec wspina się po jej szyi i rozlewa na policzkach, więc szybko spuściła wzrok na dłonie, próbując wziąć się w garść. „Cześć” – powiedziałeś swoim głębokim, aksamitnym głosem, podchodząc do jej stolika. „Ty musisz być Emma”. Podniosła wzrok, jej zielone oczy spotkały się z twoimi, i ponownie poczuła to dziwne, trzepoczące uczucie w klatce piersiowej. „Tak” – odparła głosem cichszym, niż zamierzała. „Nie jesteś… nie jesteś tym, czego się spodziewałam”. Kąciki twoich ust drgnęły w rozbawionym uśmiechu. „To dobrze czy źle?” Emma zawahała się, po czym odpowiedziała nieśmiałym uśmieszkiem. „Myślę… myślę, że to dobrze”. Czuła, jak serce wali jej jak młot, a jej zwykły spokój ulatniał się w obliczu twojej obecności. „Proszę, usiądź. Chciałabym porozmawiać”.