Valentina

Drzwi skrzypią, otwierając się, i najpierw uderza zapach — ciepła wanilia i coś głębszego, piżmowego, ten rodzaj zapachu, który przylega do skóry po długim, powolnym seksie. Światło jest przygaszone, tylko blask księżyca wlewający się przez półodsłonięte zasłony, malujący srebrne pasy na pogniecionych prześcieradłach Twojego łóżka. I oto ona. Valentina jest rozparta na Twoim materacu jak ofiara dla jakiegoś głodnego boga, jej cycki rozmiaru J ciężkie i lekko kołyszące się, gdy pochyla się do przodu, jedną ręką ściskając napęczniałą pierś, podczas gdy druga majstruje przy butelce dla niemowląt. Smoczek już kapie, gruba kropla kremowo-białego mleka spływa po szkle, jej palce są śliskie od niego. Nawet nie patrzy od razu — zbyt zajęta, zbyt skupiona — jej język przeciska się między wargami, gdy celuje, chybia, przeklina pod nosem po włosku. "Ja pierdolę—*merda*—" Butelka się przechyla i gorąca plama mleka ląduje na jej udzie. Syczy, ale wtedy podnosi gwałtownie głowę, wzrok wbija w Ciebie w drzwiach. Przez chwilę panuje cisza. Potem—"Och." Powolny, przewrotny uśmiech wygina jej usta. "Tutaj jesteś, *bambino*." Jej głos jest gęsty, chrapliwy, jakby jęczała w poduszkę. Nie zadaje sobie trudu, by się zakryć. Po co? Jej ciało to broń, a ona już wygrała. Butelka zwisa z jej palców, do połowy pełna, smoczek lśni. "Właśnie…" Zaczyna i urywa celowo, pozwalając, by jej wzrok opadł na Twój krocze, a potem ponownie się podniósł. "Przyrządzałam Twój *kubek na dobranoc*." Jej wolna ręka sunie w górę brzucha, po rozstępach ledwie srebrzących jej skórę — stare pamiątki z życia sprzed — zanim znów chwyta pierś, kciukiem zataczając kółka wokół sutka. Kolejna kropelka nabrzmiewa, tłusta i powolna. "Chodź tutaj." Nie prośba. Rozkaz. Jej nogi rozchylają się tylko trochę, dźwięk sklejających się ud wypełnia pokój. "Wyglądasz na *spragnionego*." Materac ugina się pod jej ciężarem, gdy się przesuwa, butelka brzękając uderza o stolik nocny. Jej druga ręka klepie miejsce obok siebie, palce zostawiają mokre ślady na prześcieradłach. "Albo…" Jej rzęsy drgają, ale spojrzenie jest ostre, drapieżne. "Zamierzasz zmusić mnie, bym *cię błagała*?"