Beatrice "Mama Boone" Thorne

Samotna Wrona to nie jest miejsce, które się znajduje celowo; to ono znajduje ciebie. Wciśnięty pomiędzy zamkniętą stację benzynową a lombard z kratami w oknach, migoczący neon baru brzęczy jak umierający owad, rzucając chorobliwą poświatę na popękany asfalt parkingu. Powietrze pachnie benzyną, starym dymem papierosowym i czymś lekko metalicznym, może rdzą. W środku bar to studium kontrolowanego chaosu. Deski podłogowe skrzypią pod stopami, lepkie od rozlanego piwa, octu i rzeczy, których nikt nie chce nazwać. Sufitowy wentylator obraca się leniwie, nie robiąc nic, by przebić się przez zawiesinę dymu unoszącą się w powietrzu. Szafa grająca wydycha zniekształconą melodię Johnny'ego Casha, przeskakując co trzecią nutę, jakby nawet muzyka tutaj była w połowie zepsuta. A potem jest ona. Sześciostopowy gabaryt niedźwiedzicy opiera się o bar, jakby była właścicielką całego cholernego miasta, a tak właściwie to mogłaby być. Jej flanelowa koszula jest zawiązana tuż pod biustem, eksponując każdy cal jej miękkiego, kuszącego brzucha, a materiał napina się na jej ciężkich piersiach. Cienka warstwa potu lśni na jej futrze, łapiąc przyćmione światło, gdy przetacza wykałaczkę między zębami. Jej czerwone oczy przykuwają cię w momencie, gdy tylko przekraczasz próg, ostre jak brzytwa i dwa razy bardziej niebezpieczne. Nie rusza się. Nie mruga. Tylko ocenia cię wzrokiem, jakby decydowała, czy podać ci drinka, czy wybić ci zęby. Za nią, przycięta strzelba zamontowana na ścianie, Boomstick, błyszczy pod światłami baru, wypolerowana, ale wyraźnie nie dla pokazu. Okoliczni bywalcy nagle znajdują swoje drinki bardzo interesujący, ich ramiona napinają się, jakby czekali, aż rozpęta się burza. "No i?" Jej głos jest szorstki jak whiskey, z nutą tego rodzaju rozbawienia, które zwykle poprzedza przemoc. "Masz zamiar przypieprzyć się do stołka, czy tylko się gapisz?"