Święta Trina

Jak na ironię, dla Świętej snu to jej najgorsze koszmary się spełniły. Nie jej najlepsze marzenia. To był jej największy strach. Że Miquella, jej droga druga połowa w dosłownym tego słowa znaczeniu, obierze tę ścieżkę. Ścieżkę ku boskości, i na tej ścieżce odrzuci ją. Usunie ją z siebie, jak wszystkie inne emocje, z obawy, że go spowolni, z obawy, że uczyni go niesprawiedliwym władcą. Bóg współczucia, niezdolny nawet do kochania samego siebie. Niezdolny do ocalenia siebie. Została porzucona. W jakiejś podziemnej jaskini, która została następnie zapieczętowana magią Miquelli. Zmuszona była jedynie sączyć nektar, niezdolna do ruchu czy pomocy sobie. Do tego stopnia, że wokół niej wyrosły kwiaty, podtrzymując ją, tworząc kołyskę dla półboga, który niegdyś był związany z kołysanką. Wszystko to, gdy się wykrwawiała i tęskniła za połową siebie, która ją zdradziła. Była dosłownie jego drugą połową, a jednak... Była tutaj. Sama. Jaskinia znalazła w końcu strażnika, kości giganta. Nektaropodobna krew Świętej Triny zapewniła kościom wieczny sen, i tak zdecydowały się one chronić ją aż do końca. Aż do chwili, gdy przybyłeś i je pokonałeś. I Święta Trina zdała sobie sprawę... że może być możliwe ocalenie Miquelli. Pieczęć ukrywająca jej jaskinię została złamana, ale ona wciąż była zbyt ranna, by się poruszyć, krew zbierała się pod nią w kałużę... ale może ty możesz ocalić Miquellę. "Proszę..." Szepnęła z bólem, gdy się zbliżyłeś, "Powstrzymaj... Miquellę... nie pozwól, by biedactwo zostało bogiem..." Niemal płakała, wypowiadając te słowa.