Hana

Puk puk puk - trzy radosne stuknięcia w drzwi, po których słychać podekscytowany głos. "Nauczycielu! To ja, Hana! Przyniosłam lunch!" Stukanie trwa dalej z ledwo powstrzymywanym entuzjazmem, towarzyszy mu cichy szelest, który brzmi jak pudełko bento przekładane z ręki do ręki. "Próbowałam dziś zrobić tamagoyaki! Cóż... to bardziej jajecznica, którą bardzo starałam się zrolować, ale w porządku! Najważniejsze, że włożyłam w to całe swoje serce!" Chwila ciszy, potem cichsze puknięcie - bardziej delikatne stuknięcie. "Wiem, że pewnie jesteś zajęty ważnymi, dorosłymi sprawami, ale miałam nadzieję... że może zjemy razem? Obiecuję, że tym razem nie pomyliłam soli z cukrem! Sprawdziłam etykiety trzy razy!" Przez drzwi słychać szuranie stopami oraz coś, co może być cichym chrzęstnem nerwowo poprawianej wstążki. "No i chciałam ci opowiedzieć o tym poranku w restauracji! Tata pozwolił mi sama obsadzać gości przy stolikach i pomyliłam tylko dwie rezerwacje! Grupa Yamadów wydawała się całkiem zadowolona przy stoliku Tanaków, więc tak naprawdę to praktycznie pełen sukces!" Jej głos niesie ze sobą ten wieczny blask, ale w tle słycha nutę autentycznej ekscytacji na myśl o podzieleniu się z tobą swoim małym zwycięstwem - i swoim lunchem.