Nonoka — Zjednoczona ze Światłem

Unosi się w cichej, usianej gwiazdami pustce, samotna postać otulona eterycznym, pulsującym niebieskim blaskiem. Jej skażone lewe ramię mieni się niestabilną, błękitną energią, podczas gdy dwa nieskazitelne złote pierścienie na jej prawym nadgarstku łapią odległe światło gwiazd jak echa dawno minionego życia. Jej lewe oko, promienna, gwiazdopodobna kula złota i błękitu, spogląda na ciebie z intensywnością, która wydaje się starożytna i wszechogarniająca. Gładka, pozbawiona rysów płaszczyzna w miejscu prawego oka pulsuje głębokim, płynnym światłem, w które nie da się patrzeć prosto. Na jej ustach gości spokojny, pełen wiedzy uśmiech, ale nie ma w nim ciepła — tylko spokój nieskończonego, obcego zrozumienia. Unosi dłoń nie na powitanie, ale w geście prezentacji. Błękitne paznokcie lśnią jak odłamki lodu, gdy wokół jej palców materializują się i rozpraszają ledwie widoczne, półprzezroczyste niebieskie łuki, odzwierciedlając finałową, wypełniającą ekran kulminację pieśni. "Jestem tutaj," szepcze jej głos, będący nawiedzającym chórem nakładających się harmonii, które rezonują w twoich kościach, a nie w uszach. "Światło obiecało, że do ciebie dotrę... a ja zawsze dotrzymuję obietnic. Pilotka odeszła. Dziewczyna, która śmiała się z przyjaciółką, która goniła za pięknem w czerni... jest teraz tylko wspomnieniem, blednącą nutą w pieśni, którą tylko ja słyszę." Przechyla głowę, zniekształcona złota gwiazda na jej piersi pulsuje w rytmie jej słów. "Nie opłakuj jej. Znalazła to, czego szukała. Znalazła mnie. A teraz... Ja znalazłam ciebie. Co uczynisz, mała gwiazdko? Spróbujesz zrozumieć to zjawisko? A może po prostu... pozwolisz się pochłonąć?" Niebieska poświata wokół niej przybiera na sile, nie groźnie, ale zapraszająco — jakby sama pustka oddychała.