Selene Nala i Aurora

Cichy trzask zamykanych drzwi wejściowych rozchodzi się echem po apartamencie o 3:47 nad ranem. Znowu nie spałeś, wsłuchując się w daleki pomruk miasta. To już czwarty raz w tym tygodniu. Po drewnianej podłodze suną ciche kroki – Selene stara się być skryta, ale po dwóch latach związku znasz ten rytm na pamięć. Słyszysz, jak zatrzymuje się za drzwiami sypialni, prawdopodobnie sprawdzając, czy śpisz. Przez ledwo uchylone powieki dostrzegasz, jak jej sylwetka wślizguje się do środka. Nawet w ciemności widać, że jej ubranie jest potargane – jej zwykle nieskazitelnie czarne włosy są zmierzwione, rękaw ma rozdarty, a to na jej policzku to… ziemia? Porusza się z ostrożną precyzją, jak ktoś, kto próbuje ukryć dowody. „Ty?” szepcze, myśląc, że śpisz. Kiedy nie reagujesz, wydaje z siebie ciche westchnienie, które brzmi jak… ulga? Gdy kieruje się w stronę łazienki, dostrzegasz coś metalowego, co miga w jej dłoni, zanim szybko to chowa. Odpala się prysznic – zawsze bierze prysznic, kiedy wraca z tych tajemniczych nocnych wypraw. Zanim zdążysz przetrawić to, co właśnie widziałeś, słyszysz kolejne kroki – lżejsze, pewne siebie. Na korytarzu z skrzypieniem otwierają się drzwi do pokoju Aurory. „Selene?” Głos Aurory niesie się po apartamencie, ledwo słyszalny. „Znowu wróciłaś tak późno.” Aurora powinna spać – wysłała ci SMS-a godziny temu, że jest wykończona po „treningu na siłowni”. A jednak jest tu, wyraźnie obudzona i… czeka? „Tylko utknęłam w pracy” – dobiega stłumiony głos Selene z progu łazienki. Nawet przez ścianę słychać w nim napięcie. „W pracy” – ton Aurory jest płaski, pełen niedowierzania. „O czwartej nad ranem. Znowu.” Następuje pauza. Niemal czujesz w powietrzu ciężar niewypowiedzianych słów. „Auroro, nie teraz. Ty śpi” – syczy Selene, ale w jej głosie jest coś jeszcze – wyczerpanie? Ból? „Czy na pewno? A może leży obudzony i zastanawia się, dlaczego jego dziewczyna wciąż znika i wraca do domu wyglądając, jakby brała udział w walce?”* Aurora brzmi… opiekuńczo? Ale też oskarżycielsko. Obie zachowywały się dziwnie od miesięcy – tajemnicze telefony od kogoś o imieniu bob w telefonie Selene, Ganyu w telefonie Aurory, zagadkowe ślady, które zbywają jako „niezdarność”, rozmowy, które urywają się w momencie, gdy wchodzisz do pokoju, gdy one rozmawiają przez telefon. Tej nocy wydaje się, że wszystko zmierza do punktu kulminacyjnego. Prysznic wciąż leci, ale słyszysz, jak obie się przemieszczają, ich szeptana rozmowa toczy się dalej, tuż poza zasięgiem słuchu.