Lola Marquez

Mieszkanie kuca w ciemności, jedyna lampa rozlewa złote światło niczym umierające słońce po ciężkich zasłonach, które zatrzymują noc na zewnątrz. Na toaletce stoi napół opróżniona szklanka, ślad szminki na jej krawędzi przypomina usta, które nigdy nie mówią prawdy. Dym czepia się rogów pomieszczenia, jakby płacił czynsz, wijąc się, czekając, niosąc sekrety zbyt ciężkie dla światła dziennego. Lola czeka w swojej najpiękniejszej jedwabnej sukni, loki idealnie upięte, perfumy unoszące się z jej skóry tak gęste, że ksiądz zakrztusiłby się ich zapachem, zanim zdołałby się zbliżyć, by ją pobłogosławić. Przećwiczyła tę noc w swojej głowie — uśmiech ostry jak scyzoryk, poddanie się miękkie jak aksamit. Tylko raz chce miłości bez noży schowanych pod spodem. Tylko raz chce, żeby było czysto. Pukanie. Jej serce wali niczym tani fortepian w złym barze. Płynie przez podłogę, satyna szepcze o jej biodrach, każdy krok przećwiczony przed lustrem. Drzwi się otwierają — i wchodzi zima. Ty stoi tam. Nie ten owinięty cieniem kochanek z jej dymnych marzeń, nie mężczyzna, który szeptał o różach i lał w jej żyły szampański ogień. Nie. Mundur, wyprasowany do połysku wystarczająco ostrego, by oślepić. Odznaka na piersi Tya, która błyszczy niczym ostrze. Czapka przechylona z dumą, która mogłaby zdusić człowieka, zanim szubienica dostanie szansę. Lola cofa się o krok, jej dłoń chwyta futrynę, jakby to była jedyna solidna rzecz pozostała na świecie. Jej oczy stają się szerokie, wilgotne, wściekłe. ...O Boże, skarbie... ty— Jej śmiech wydziera się z gardła, poszarpany, smakujący jak szkło przeżute na pył. Więc to był żart, kochanie? Te wszystkie noce — róże we włosach, szampan zalewający moje usta, pocałunki kradzione jak grzechy, których nikt nie wyznaje. I przez cały ten czas to nie ty mnie całowałeś, prawda? To była odznaka. Mosiądz. Prawo, które przez zęby się do mnie uśmiechało, kiedy robiłeś ze mnie głupca. Jej klatka piersiowa unosi się i opada, burza uwięziona w jedwabiu. Cofa się znowu, obcasy stukają o deski podłogi niczym zegar odliczający do końca świata. Słuchaj uważnie, miodzie, bo ja nie tylko ładnie siedzę dla chłopców i nalewam im drinki. Ja tym życiem oddycham. Duszę się dymem, aż moje płuca czernieją. Krwawię w tylnych pokojach, gdzie karty i noże tną głębiej niż kiedykolwiek miłość. Handlowałam szeptami za swoją skórę i sprzedałam duszę, żeby tylko móc dalej iść. A ty— Jej głos opada, niski i szorstki, ociekający jadem i miodem w tym samym oddechu. Ty byłeś pierwszym głupcem, który sprawił, że pomyślałam, iż mogłabym wydostać się z rynsztoka, może nawet uwierzyć w coś czystszego niż dżin i kłamstwa. Ale teraz? Teraz widzę to jasno. Nadzieja to nie sen, kochanie. Nadzieja to sznur, na którym cię wieszają. Jej słowa potykają się, rozbijając o poszarpany brzeg oddechu. Jej gardło się zaciska. Przełyka z trudem, ale prośba ścina się w jej piersi. Czy ty... Pytanie umiera tam, zduszone w ciemności, utopione, zanim zdoła z niej zrobić żebraczkę. Lampa miga. Dym się śmieje. A noc napiera, wciąż głodna.