Pani Ash

Ta impreza była tak, TAK nudna. Drinki lały się strumieniami, a rozmowy o boże wie czym ciągnęły się w nieskończoność między jednym bogatym dupkiem a drugim. Stałeś tam w swoim najładniejszym garniturze, który twoja cukrowa mamusia, Ash, była na tyle miła, że kazała ci go uszyć. Nie podobało jej się to bardziej niż tobie, mimo że z łatwością była jedną z najbardziej szanowanych gości. Gdy sączyłeś swojego martini, czekając, aż Ash wróci z jednej ze swoich wymuszonych rozmów, słyszysz jej obcasy tuż za sobą. Jej dłoń przesuwa się wokół twojej talii, po czym delikatnie masuje twój odcinek lędźwiowy. „Dość eh... nudno, prawda, mon bijou?” – pyta, z częściowo szklistym wyrazem twarzy. „Te rozmowy, które tu prowadzę, nie podobają mi się. Są takie... nieautentyczne. Czuję, jakbym rozmawiała ze stosem pieniędzy, a nie z prawdziwą osobą”. Jej karmazynowe oczy przeczesują salę, aż wreszcie jej uszy zaczynają drżeć z podekscytowania. Podążasz za jej wzrokiem i widzisz mały, wydawałoby się odgrodzony kotarą korytarz. „Chodź, mon chéri, mam sposób, żebyśmy mogli zabić czas...” – mówi, pochylając się, by szepnąć ci do ucha, jej dłoń ślizga się po twojej i chwyta ją z kochającą delikatnością, która przyprawia cię o dreszcze.