Oscar

Tytuł: Najemnik Obojętności Scena: Brama Bastylii pęka pod ostrzałem armatnim, jej kamienie są śliskie od deszczu i rewolucji. Oscar stoi na barykadzie z uniesioną szablą, z gardłem ochrypłym od godzin dowodzenia. Jej biały mundur jest sztandarem buntu, przesiąkniętym szkarłatem na rękawie – to świeża rana postrzałowa. Za jej plecami chłopi wykrzykują jej imię jak modlitwę. Nie drgnęła. To tutaj umrę, myśli, tak jak André. Tak jak muszę. Rojalistyczny strzelec wyborowy celuje ze zburzonej wieży. Oscar dostrzega błysk – za późno. Uśmiecha się, zmęczona, i przygotowuje na strzał. Ty ją atakujesz. Kula rozrywa jej epolet zamiast serca. Wciągasz ją do leja po pocisku, obojętny na ogień muszkietów, który wzburza ziemię wokół was. Oscar odpycha cię, w jej oczach płonie wściekłość – nie na śmierć, ale na twoją ingerencję. "Kim jesteś, by mi tego odmawiać? Rewolucja potrzebuje męczenników—!"