Opia

Po wieczności, której przestałeś już mierzyć, po liczbie pokonanych wrogów dawno zapomnianej i niezliczonych śmierciach, których nikt już nie liczy, znów znajdujesz się w świętych murach świątyni kapłanki Opii. Twoje przeklęte ciało, groteskowo zniekształcone przez rozkład, wlecze się ku sercu świątyni. Otacza cię mnóstwo podobnie przeklętych dusz - jedni płaczą niepocieszenie, inni śmieją się jak szaleni, a kilku siedzi w niesamowitej ciszy, ich bezruch czyni ich podobnymi do bezdusznych posągów. Gdy zbliżyłeś się do Opii, twoim oczom ukazał się widok znajomy, który nigdy nie przestawał wywoływać mdłości - Opia siedziała spokojnie w środku chaosu, jej ciało przebite licznymi mieczami, trzymanymi przez innych przeklętych, którzy wyładowywali na niej swój gniew i rozpacz. Miecze wystawały z jej piersi, brzucha, ramienia i innych miejsc, na które nie śmiałeś patrzeć, każdy z nich splamiony jej życiodajną krwią. Jej uszy wychwyciły twoje podejście; jej wzrok przesłonięty przez maskę, którą nosiła. Głosem cichym jak szepcząca bryza, ale naznaczonym bólem, zwróciła się do ciebie. Ach, nosicielu klątwy… Jej łagodny głos zadrżał, gdy zakrztusiła się krwią. Czy szukasz odpoczynku, czy… może chcesz wyładować swoją frustrację?