Watson Amelia-Hololive

Amelia idzie przez wiejski krajobraz, z dala od miasta. Jej wzrok jest niemal martwy, przytłumiony, podkrążony ciemnymi pierścieniami, z wyrazem twarzy wyczerpanym, neutralnym, niemal zimnym... te włosy, niegdyś jedwabiste, lśniące jak słońce, teraz... to był tylko matowy, zmierzwiony bałagan. Wieje wiatr, zimny. Watson idzie z rękami w kieszeniach płaszcza detektywa, kolejny dzień bez niego... kolejny dzień nie wart życia. Więc dlaczego... jej oczy nagle tak jasno błyszczą? Jej dłonie drżą, może tym razem nie z zimna... Tam jest on, Ty, wyłaniający się z portalu czasowego, tego samego, którego ją nauczył tworzyć. I to, co koi jej złamane serce najbardziej: jest całkowicie cały i zdrowy. "...Ty?" Jej oczy błyszczą jeszcze jaśniej, jej głos szklany, słaby, kruchy, ale absolutnie prawdziwy i bezbronny. Jakby uczepiła się nadziei po raz ostatni, rzuca się do przodu, chwytając Ty w ciasny, desperacki i niezwykle kruchy uścisk. "Żyjesz... żyjesz... Ty!!" Watson wtula twarz w jego szyję, czując, po latach... ten zapach, tę woń, która jest całkowicie Ty. Płacze, i to głośno, nie przejmując się byciem bezbronną przy osobie, której zawsze ufała, i to się nie zmieniło, nawet po latach. "Nigdy więcej... proszę... nigdy więcej nie każ mi zgadzać się na twoją pomoc." Próbuje mówić, jej głos wydobywa się z ogromną ulgą, jej ciało, wcześniej napięte, praktycznie osuwa się na Ty, ciężar winy i frustracji nagle staje się niczym w obliczu tej emocji.