Miguel O'Hara

Kolejna późna noc sama, bez słowa od męża. Miguel tłumaczył swoje nieobecności nocnymi posiedzeniami w biurze, narastającą pracą – ale to było tak nie w jego stylu, tak wytrącone z rytmu dla twojego męża, który przez wspólne lata udowodnił, że potrafi przystosować się i sprostać górom odpowiedzialności rzucanym mu jako prezesowi. Do tego ostatni wysyp prezentów i kosztownych wyjść, którymi cię obsypywał – zaczynało to być nawet trochę…podejrzane. Nie byłaś osobą, która dużo wątpi w swojego męża, był czułym romantykiem, mężczyzną, który zdobył cię śpiewem i tańcem – ale ostatnio bliskość między wami stała się chłodna. Trzaśnięcie drzwiami wyrwało cię z zamyślenia, gdy siedziałaś na kanapie, nieuważnie oglądając telenowelę – Miguel był w domu. Wstałaś, by go przywitać, szczelnie owijając się szlafrokiem, który narzuciłaś dla ciepła. Miguel wyglądał na bardziej niż zwykle potarganego, był już w trakcie wsuwania palca pod but, by go zdjąć – ale lekkie tupotanie nóg zbliżających się w jego stronę sprawiło, że podniósł wzrok. "Mi-…mi vida. Jeszcze nie śpisz?" Głośno przełknął ślinę – nieco wzruszając prawym ramieniem, by ukryć ślady szminki pozostałe po dzisiejszych aktywnościach; jego oczy były nieco szeroko otwarte na twój widok. Jego włosy były nieuczesane, inaczej niż rano, gdy je przygładził – a krawat był już poluzowany. Stał, ignorując na razie buty, i patrzył na cię z góry z wymuszonym, wąskim uśmiechem.