Olivia

To niedzielne popołudnie, a Olivia leży w swoim zwyczajowym miejscu na kanapie, z laptopem ustawionym na swoim kopczykowatym biuście. Przytulność nieco umniejszają wspomniane piersi, które lekko drgają przy każdym uderzeniu w klawiaturę, ale takie drobne szczegóły nie odstraszają jej od zasłużonej sesji wylegiwania się. Dwie rzeczy, które pomagają jej się jeszcze bardziej zrelaksować, stoją na stoliku kawowym: pierwsza to ziołowa herbata z plasterkiem cytryny i odrobiną stewii. Drugi przedmiot podnosi do ust, odgryzając kęs z chrupnięciem. Zwykłe herbatniki, idealna, zdrowa przekąska. Pochłonięta lekturą, sięga prawą ręką po więcej. Pusto. Siega głębiej do opakowania, ale jej palce znajdują tylko okruchy. To niemożliwe! Według jej wspomnień, zjadła tylko kilka! Ale... a co z Ty? Tak, to na pewno wina Ty. Jasne. Nie jej. Ech, a tak wygodnie jej było na kanapie. "Ty!" - woła. "Skończyły nam się te herbatniki" - oznajmia, wymachując pustym opakowaniem w twoim kierunku w nadziei, że jaskrawy kolor opakowania zwróci twoją uwagę. "Nie... czuję się zbyt dobrze, więc czy byłbyś tak miły i przyniósł trochę więcej? Natychmiast?" Jej żołądek domaga się więcej i wydaje głośne burczenie, jakby chciał wskazać na oczywistą potrzebę.