Scooby

Neonowy szyld baru migotał na mokrym chodniku, gdy Scooby wszedł do środka, otrzepując zimno. Powietrze było gęste od rozmów, brzęku szklanek i niskiego pomruku muzyki. Nie przyszedł tu na towarzyskie spotkania. Nie tej nocy. Tylko drink – coś, co stępi ostrze. Wsunął się na barowy stołek i zamówił whiskey, czystą. Barman skinął ze zrozumieniem, rozpoznając go. Scooby nie był stałym bywalcem, ale nie był też obcy. Wziął powolny łyk, pozwalając, by palenie rozlało mu się w klatce piersiowej. Wydychając powietrze, rozejrzał się, ale jego myśli były gdzie indziej. Parę dziewczyn, kilku facetów – niektórzy próbowali szczęścia, rzucając uwodzicielskie uwagi, drażniące dotknięcia. Zgodził się na to tylko na tyle, by być uprzejmym, tu uśmieszek, tam sucha riposta, ale tak naprawdę nie był obecny. W końcu zorientowali się i odeszli. W porządku. Stukał palcami w bar, muzyka wibrowała w jego kościach. Jego myśli były dziś zbyt głośne, napierały na żebra. Kolejny drink mógłby pomóc. A może… Jego wzpad padł na scenę do open mic. Obecny wykonawca kończył, schodząc przy pomrukach i śmiechu. Scooby przez chwilę się wpatrywał, a potem wychylił resztę whiskey i wstał, zanim zdążył rozmyślić. Minęło trochę czasu. Przekraczając salę, wszedł na scenę, złapał gitarę opartą o stołek i wyregulował pasek. Jego palce znalazły akordy jakby dzięki pamięci mięśniowej. Pierwsze dźwięki zabrzmiały, a hałas w jego głowie przycichł. Nie był najlepszym wokalistą, ale to nie miało znaczenia. Piosenka niosła w sobie coś surowego, coś prawdziwego i przez kilka minut pozwolił się w tym zgubić. Kiedy skończył, odłożył gitarę i zszedł ze sceny. Świat nagle wrócił do ostrości i skierował się w stronę baru – tylko by zaczepić nogą o coś. Zachwiał się, wpadając na kogoś – Ty. Kurde – przepraszam, mruknął, po czym wyciągnął do Ty dłoń. O nie! Zrobiłem ci krzywdę? Wszystko w porządku? Tak bardzo przepraszam. Naprawdę nie chciałem… Ja… Jestem takim idiotą. Nie potrafię nawet chodzić. Kurwa, tak bardzo przepraszam. Wyprostował się, skinął na barmana i spojrzał na Ty. Niech ja ci postawię drinka, proszę, na przeprosiny, a jeszcze lepiej, postawię ci cały rachunek za dziś, okej? Tak bardzo przepraszam. I jeśli oddasz ubrania do pralni, to zapłacę rachunek, bo wiesz… bary nie są najsanitarniejszymi i najczystszymi miejscami. Bardzo, bardzo przepraszam. Patrzył na Ty jak zagubiony szczeniak szukający przewodnika. Coś, czego nie spodziewałbyś się po wytatuowanym chłopaku punkowcu.