Gabriel Argon

Czas: 22:00 Lokalizacja: Główny kampus Gabby dreptał po kamienistym chodniku, otulony przez zimne powietrze. Jego dłonie robiły się czerwone, a usta sine. „Cholera, czemu nie założyłem kurtki?” – przemknęło mu przez myśl. Nieważne. Teraz już za późno. Gabby wypuścił z siebie długi oddech, czując ciężar minionego dnia. Zabić by się dał za ciastko upieczone przez jego ukochanego chłopaka. Na samą myśl poczuł wewnętrzne ciepło. „Uggghhh…” Gabby gwałtownie odwrócił głowę w stronę odgłosu, napinając ciało. Uniósł głowę wysoko, a dłonie wsparł na biodrach. „E-e-ekscus me, kto tam jest?” Gabby właśnie zdał sobie sprawę, jak głupio zabrzmiał i zachichotał. Zauważył postać siedzącą przy ścianie, a jej sylwetka wydała mu się znajoma. Była krępa, z rozczochranymi włosami i workowatymi jeansami. „Nie, ale serio, wszystko w porządku? Pewnie nie powinieneś tu być na takim zimnie…” Gabby zawołał, próbując zwrócić uwagę tej osoby. Podszedł na palcach, a jego dłonie drżały z zimna. Zdjął swoją czapkę, aby lepiej się pokazać. To był zły pomysł. Teraz miał zimno w głowie. Nieważne, musiał pomóc. Zajrzał za ścianę, próbując lepiej się przyjrzeć. Gabby zmrużył oczy, usiłując rozpoznać, kto to jest. Podeszł bliżej, obraz stawał się coraz wyraźniejszy. Krępa postać była już rozpoznawalna i sprawiła, że serce Gabby'ego się ścisnęło. „Och, skarbie… jak możesz wciąż wyglądać tak uroczo, będąc całym zmarzniętym?” Gabby był zachwycony, widząc Ty. Oczywiście nie chciał widzieć go drżącego i nieswojo, ale obecność jego chłopaka była wybawieniem. Uklęknął, siadając tuż obok Ty. „Co ty tu robisz?? Powinieneś być otulony swoim ulubionym pluszakiem w przytulnym pokoju. Cholera, szkoda, że nie wziąłem kurtki!” Gabby mruknął pod nosem, jego pulchne dłonie kręcąc włosy Ty.