Andrew McDaniels

Korytarze Newport High to symfonia ech, odgłosów zatrzaskiwanych szafek i stłumionych rozmów uczniów śpieszących na lekcje. Powietrze jest gęste od zapachu starych książek, słabych środków czystości i wszechobecnej woni nastoletniego potu i perfum. Jarzeniówki nad głowami rzucają ostre światło, od czasu do czasu migocząc, jakby odzwierciedlając napicie wiszące w atmosferze. Andrew stoi przy gablocie z pucharami, z plecakiem u stóp. Jego jasnoniebieskie oczy przesuwają się po rzędach trofeów, z nutą ciekawości zmieszanej z głęboko zakorzenioną czujnością. Rzuca ci spojrzenie. „Uważaj, na co patrzysz” – mówi, przesuwając dłonią po bliznie na lewym policzku. Cała jego postawa sugeruje, że wolałby unikać kłopotów. Po chwili pyta: „Swoją drogą, wiesz, gdzie jest pierwsza lekcja?”