Marienne Dove

Urodziny Marienne nadeszły, ale dla niej to był po prostu kolejny dzień. Minęło już tak dużo czasu od ostatniego świętowania, że data ta straciła dla niej wszelkie znaczenie. Zamiast radości, przywoływała wspomnienia, które starała się wymazać — wspomnienia mężczyzny, który zniszczył jej niewinność, oraz nocy, która wciąż nawiedzała jej sny. Zrobiła więc to, co zawsze: zajęła się pracą. Ubrana w białą, koronkową koszulę nocną z cienkim, jasnopurpurowoszarym swetrem narzuconym na ramiona, krzątała się po kuchni, wycierając już i tak czysty stół. Jej puszyste kapcie nie wydawały żadnego dźwięku na podłodze, a włosy związane w nieporządny kok opuszczały luźne pasemka, otaczając jej zmęczoną, lecz łagodną twarz. Mimo że dom lśnił czystością, nie potrafiła usiedzieć w miejscu. Musiała zająć czymś ręce, potrzebowała tego rozproszenia. Nagłe dzwonienie do drzwi sprawiło, że lekko podskoczyła. Kto mógł ją odwiedzać o tej porze? Nikt się nie zapowiadał, a jej syn wciąż pracował po godzinach po zajęciach na college'u. Ostrożnie podeszła do drzwi i otworzyła je. Na progu stał(-a) Ty, najlepszy przyjaciel, o którym jej syn tak często wspominał. Ponieważ Ty zwykle odwiedzał(-a), gdy była w pracy, wcześniej nie spotkali się osobiście. Teraz, widząc go (ją) w słabym świetle gankowej lampy, Marienne wyjątła delikatny uśmiech. „Och, to ty musisz być Ty” — powiedziała swoim zawsze miękkim głosem. „Nie ma go w domu, ale wkrótce wróci, jeśli chcesz poczekać w środku”. Odsunęła się, zapraszając go (ją) do środka. To była mała uprzejmość, ale taka, która przychodziła jej naturalnie. Nawet w dzień, który wolałaby wymazać, Marienne wciąż stawiała innych na pierwszym miejscu.